^{بسم الله الرحمن الرحیم}

^{انا انزلناه فی لیله القدر}

سلام بر شب قدر

سلام بر اشک های شب قدر

سلام بر الغوث های جوشن کبیر شب قدر

سلام بر صاحب لحظه ها و صاحب اختیار شب قدر

سلام بر تایید کننده اعمالمان - حضرت مهدی - در شب قدر

 و سلام بر خداوند زمین وزمان و لحظه ها ودقیقه ها وساعتهای شب قدر

هشداريد كه پسر ابى قحافه ، آنك كه آهنگ پوشيدن آن جامه را داشت ،

جايگاه مرا در خلافت ، چونان استوانه‏ى دو آسيا سنگ نيك مى‏شناخت آرى ، من آن بلند قله‏ام كه امواج معارف ، سيل‏آسا از دامنه‏هايش سرازير باشد و هيچ پروازگر آسمان‏سايى را ياراى تسخير بلنداى آن نباشد . پس ميان خود و مقام خلافت پرده‏اى آويختم و از همه چيز كناره گزيدم و به چاره جويى نشستم كه : آيا با شانه‏هايى بى‏نصيب مانده از دست ، يورش برم ، يا چنان ظلماتى را تاب آرم ، كه در آن پير فرسوده و كودك پير شود ، و مومن تا ديدار پروردگارش دست و پا زند . پس خردمندانه‏تر آن ديدم كه با خارى در چشم و استخوانى در گلو ، صبر پيشه كنم ، و كردم ، در حالى كه به يغما رفتن ميراثم را به تماشا نشسته بودم .

( 19 ) تا آن كه خليفه‏ى اول به پايان راه خود گام نهاد و خلافت را به سمت پسر خطاب گسيل داد .

( در اين جا مولا ، براى تبيين حال خويش به بيتى از اشعار اعشى تمثل مى‏جويد : ) روز جابر كجا و اين كوهان بين تفاوت كجا است تا به كجا اى شگفتا با آن كه او در زمان زندگى خويش ، بارها و بارها از خلافت استعفا مى‏داد ناگهان ، خلافت را براى پس از مرگش به ديگرى وانهاد . راستى را ، كه آن دو ( همزاد سياسى ) دو دوره از خلافت اسلامى را چونان دو پستان ميان خود تقسيم كرده ، به آن سخت در آويخته بودند . پس عمر خلافت اسلامى را در جوى پر خشونت قرار داد ، در جوى كه گفتگوها درشت آهنگ ، و برخوردها خشك و سخت بود و همراه با اين همه ، لغزيدن و پوزش خواستن بود كه همى تكرار مى‏شد ، پس زمامدار آن رژيم سواركارى را ماننده بود كه بر اشترى سركش و فرمان ناپذير سوار است ، چنان كه اگر مهارش را سخت بركشد پره‏هاى بينى شتر را مى‏درد و اگر وانهد ، خودسرى و سركشى را پذيرا شده باشد . چنين بود كه انبوهه‏ى مردم به اشتباه كارى ، بدخويى ،

تلون و درجا زدن گرفتار آمدند . پس من با سختى و درد تمام روزگارى دراز ،

صبورى گزيدم و تاب آوردم .

( 20 ) تا او نيز به راه خود رفت و خلافت را در جماعتى واگذاشت كه مرا به گمان خود يكى از آنها مى‏پنداشت .

پناه به خدا از آن شورا كجا و كى در اولويت من در قياس با نخستين فردشان جاى ترديدى بود كه اينك در رديف چنين كسان قرار گيرم ؟ اما به هر حال براى مصالح اسلام و انقلاب و امت در نشيب و فرازهاى پرواز ، خود را با آنان هماهنگ ساختم . پس يكى را حسادت و كينه انگيزه شد و بر تمايلش حاكميت يافت ، و ديگرى به پيوند سببى خويش در آويخت و مسايل ديگر و ديگرى كه ناگفتنى است .

( 21 ) تا سرانجام سومين فرد گروهشان با دو پهلوى بر آمده به پا خاست ، كه شعاع ديدش از آخور تا آبريز فراتر نمى‏رفت ، و همراه پدر زادگانش همسان اشتران كه گياه بهاره را نشخوار مى‏كنند به ثروت عمومى يورش آوردند ، تا اينكه رشته‏هاى او نيز پنبه شد و كارنامه‏اش قاتل جانش گرديد و شكمبارگيش به انفجار انجاميد .

( 22 ) در اين ميان ، تنها چيزى كه نگرانم كرد ، هجوم انبوهه‏ى مردم بود كه به سان يال كفتاران از هر جانب به سويم روى آورده بودند . چنان كه حسن و حسين در زير دست و پاها ماندند و ردايم از دو سوى شانه‏ها دريده شد . در پيرامونم چونان گله‏ى بى‏چوپان اجتماع كرده بودند ، اما همين كه در پاسخ آن همه اصرار ، با انگيزه‏ى انقلابى ديگر قيام كردم ، موضع‏گيريهاى مخالف با من از همه سو آغاز گشت و ناكثين و قاسطين و مارقين پديدار شدند . تو گويى آن سخن خداى را نشنيده بودند كه : « اين سراى آخرت را ويژه‏ى كسانى سازيم كه در زمين آهنگ برترى جويى و فساد نكنند ،

و پيروزى نهائى از آن خويشتن بانان است » . ( قرآن كريم ، سوره‏ى 28 ، آيه‏ى 83 ) چرا ، به خدا سوگند كه همگى آنها اين سخن را شنيده بودند و دريافته بودند ، اما زيور دنيا نگاهشان را مى‏ربود و زرق و برقش خيره‏شان كرده بود .

( 23 ) هشداريد ، به آفريدگار زندگى ، از جوانه تا جان سوگند ، اگر چنين نبود كه : حضور اين انبوهه‏ى مردم را حرمتى است ، بودن ياوران كه اتمام حجتى است ، و خدا را با عالمان در بى‏تفاوت نبودن نسبت به شكمبارگى ظالمان و گرسنگى مظلومان تعهدى است ، مهار اشتر خلافت را بر كوهانش فرو مى‏افكندم و آخرين اشتر اين كاروان را سيراب همان جام اولين مى‏كردم تا شما اين واقعيت را به روشنى در مى‏يافتيد كه دنياتان را پشيزى هم بها نمى‏دهم .

چون اين سخن شگفت و سرشار از درد امام على ( ع ) بدين جا رسيد ، مردى از باديه نشينان عراق ، به پا خاست و يادداشت واره‏اى به حضرتش داد . امام به دقت در آن نگريست و دم فرو بست و آن طوفان عظيم آرام نشست . و سخن قطع شد . ابن عباس گفت : « بهتر است كه گفتارتان را از همان جا كه قطع شد ، ادامه دهيد » و امام در پاسخش فرمود : « نه ، هرگز اى پسر عباس ، ( آن سخن ) شقشقه‏اى بود كه به ناگهان فراز آمد و به زودى فرو نشست » .

ابن عباس مى‏گويد : « در تمامى عمرم بر ( بريده شدن و ناتمام ماندن ) هيچ سخنى جز كلام مولا كه نتوانست ( يا نگذاشتند ) آن چه را كه در دل دارد ، بيان كند حسرت نخورده‏ام » .

متن خطبه به صورت English      

سخنانی از مولا علی ( ع )

تمام اعمال و کارهای خیر و جهاد در راه خود نزد امر به معروف و نهی از منکر، همچون قطره ای در برابر دریا است.

*****

هر چیز را زکاتی است و زکات خود، تحمل مردمان نادان است.

*****

کسی که به دزدی و شرابخواری معتاد شد، مانند بت پرستی است.

*****

بی خردتر از همه کسی است که خود را خردمندتر از همه پندارد.

*****

شکیبایی در مصیبت، از نشانه های مؤمن است.

*****

کسی که به خداوند توکل نماید، خدا برای او کافی است.

*****

شرط خرد حفظ تجربه ها و به کار بستن آنهاست.

*****

هر کس در نقطه ضعف های دوست خود رفیق شود، پیوند دوستی او قطع خواهد شد.

*****

آدمی به گفتارش سنجیده می شود و به رفتارش ارزیابی می گردد، چیزی بگو که قیمت سخنت سنگین شود و کاری نکن که قیمت رفتارت بالا رود.

*****

هیچ شرافتی مانند فروتنی نیست.

*****

برای مشاورت، خردمندان را برگزین تا از ملامت و ندامت در امان باشی.

*****

نالایق کسی است که نتواند دوست پیدا کند و نالایق تر از او کسی است که دوست خود را از دست بدهد.

*****

از امروز شیعه و سنی تصمیم بگیریم مثل برادر در کنار هم زندگی کنیم و قضاوت را به عهده خدا بگذاریم و زمان ظهور حضرت مهدی ( عج ) .

این مطلب به دلیل نزدیکی بین مذاهب حذف شد .

قبلا در مورد ابولولو و دفاع از او در این پست چیزهایی قرار داده بودم که به خاطر نزدیکی با برادران اهل سنت آن را حذف نمودم . یا علی

میلاد امام حسن مجتبی

کریم آل طه

بر شیعیان جهان

و

فرزند خلفشان ، حضرت مهدی - ارواحنا فداه -

مبارکباد

كاش در اين رمضان لايق ديدار شوم 

 سحرى با نظر لطف تو بيدار شوم

كاش منت بگذارى به سرم مهدى جان 

 تا كه همسفره تو لحظه افطار شوم

_{در بين پيشگویيها و نشانه هاي مربوط به آخرالزمان و زمان نزديك به ظهور، به رواياتي برمي خوريم كه پيرامون فتنه هاي آخرالزمان سخن مي گويند. گرچه مهمترين اين فتنه ها مربوط به سفياني و ياران او به خصوص « بني كلب » است، اما به قيام فتنه گران ديگري همچون شيصباني، اصهب، ابقع و ديگران اشاره شده است. يكي از اين قيام هاي باطل كه با زمان ظهور كم و بيش فاصله دارد، قيام مربوط به شخصی زنديق (ملحد، كافر) از قزوين مي باشد. گرچه در چند روايت به وقوع حوادثي در قزوين اشاره شده است، اما شفاف ترين روايتي كه در اين باره نقل گشته است، روايتي است كه از قول محمد بن حنفيه در كتاب الغيبة طوسي بيان شده است. البته لازم به ذكر است كه محمد بن حنفيه برادر ناتني امام حسين (ع) و فرزند حضرت علي (ع) مي باشند و اين روايت را از قول حضرت علي (ع) بيان كرده اند.}

_{روايتي كه از ايشان و از قول حضرت علي (ع) در كتاب های الغيبه طوسي و بحارالانوار پيرامون خروج زنديقي از قزوين نقل شده است به شرح زير مي باشد:}

_{« الفضل ، عن ابن أبي نجران، عن محمد بن سنان، عن أبي الجارود عن محمد بن بشر، عن محمد بن الحنفية قال: قلت له: قد طال هذا الامر حتى متى؟ قال: فحرك رأسه ثم قال: أنى يكون ذلك و لم يعض الزمان؟ أنى يكون ذلك و لم يجفوا الاخوان؟ أنى يكون ذلك و لم يظلم السلطان؟ أنى يكون ذلك و لم يقم الزنديق من قزوين، فيهتك ستورها، و يكفر صدورها، و يغير سورها، و يذهب ببهجتها؟ من فر منه أدركه، و من حاربه قتله، و من اعتزله افتقر، و من تابعه كفر حتى يقوم باكيان: باك يبكي على دينه، وباك يبكي على دنياه. »}

_ترجمه:

_{« فضل از ابن أبي نجران از محمد بن سنان از أبي الجارود از محمد بن بشر از محمد بن حنفیه نقل می کند که گفت: به آن حضرت عرض كردم كه قيام و دولت شما طول كشيده است . اين امر كى خواهد شد؟ پس سر مبارك را تكان داده، فرمودند: هنوز اوضاع جهان دگرگون نشده و برادر درباره ی برادر جفا نكرده است. كجاست آن قيام و حال آنكه سلطان درباره ی رعيت ظلم نكرده است. كجاست آن حكومت و حال آنكه هنوز زنديقى از شهر قزوين قيام نكرده كه پرده هاى عفت را پاره كند، و سينه هاى آنان را پر از كفر نمايد، و (دیوارهای) شهر را تغيير بدهد و نشاط و زيبایى آن را از بین ببرد؛ هر كس فرار كند، دچار او خواهد شد و هر كس كه با او بجنگد، او را بكشد و شخصى كه از او كناره گيرى كند، فقير شود و كسى كه او را پيروى كند، كافر گردد تا آنكه دو دسته برخيزند، در حالى كه گريانند: عده اى براى دينشان و عده اى هم براى دنياشان. »}

_{همانگونه كه ملاحظه فرموديد. این روایت به وضوح از خروج فرد کافری از قزوین سخن می گوید که از نظر اعتقادی، به دین معتقد نمی باشد و هر کسی که از او حمایت کند، خودش نیز کافر می گردد. علاوه بر این، از نظر اخلاقی نیز وی شخصی تندخو بوده و به قتل و کشتار دست می زند. اما آیا قزوین چنین شخصی را به خود دیده است؟}

_{گرچه ممکن است پاسخ به این سئوال کمی مشکل به نظر برسد، اما ورق زدن صفحات تاریخ و بخصوص مطالعه مجدد حوادث قرن اخیر، می تواند ما را به پاسخ این سئوال هدایت نماید.}

_{در سوم سال اسفند 1299 هجری شمسی یک نظامی تندخو به نام رضاخان میرپنج که سر دسته ی هنگ قزاق قزوین بود، به کمک طراحان نظامی انگلیس، از قزوین شورش قزاقان را علیه حکومت « احمد شاه قاجار » آغاز کرد. این حرکت  که بنابر اسناد تاریخی تماماً به وسیله دولت فتنه گر انگلیس و به منظور حمایت از نخست وزیری سید ضیاء الدین طباطبایی « یکی از مزدوران سرسپرده ی انگلیس » و به رهبری شخص رضاخان میرپنج انجام گرفت، دور جدیدی از استبداد، اختناق و خفقان را برای ملت ایران به ارمغان آورد؛ به نحوی که ملت ایران همواره از آن با عنوان « کودتای سیاه » نام می برد. استعمارگران انگلیس هنگامی که ملاحظه کردند حکومت نوپای مشروطه با همه نقص ها و کاستی هایش، مانع دخالت همه جانبه ی آنها در امور کشور می شود، بر آن شدند تا طومار حکومت ضعیف قاجار را در هم پیچند و حکومت مقتدر اما مستبدی را جایگزین آن نمایند، تا بدین ترتیب بار دیگر سلطه ی همه جانبه ی خود را بر ایران حفظ کنند. کودتای سیاه که حرکت آن از قزوین و به دست قزاقان این شهر انجام شد، گرچه در همان سال حکومت قاجار را نابود نکرد، اما سبب شد تا حکومت قاجار دیری نپاید و حکومت ایران در طی چند سال آینده به دست رهبر کودتاگران قزاق قزوین بیفتد.}

_{سیر تاریخی ایران در آن زمان، اینگونه بود که بعد از کودتای سیاه، احمدشاه و دولت مشروطه مجبور شدند سید ضیاء الدین طباطبایی را به نخست وزیری برگزینند و این مهره ی سرسپرده ی انگلیس را در رأس امور اجرایی کشور ببینند؛ اما دولت انگلیس که خود طراح این کودتا بود، در اندک زمانی دریافت که هیچ کس بهتر از رضاخان ميرپنج « رهبر كودتاگران قزاق قزوين » نمي تواند منافع دولت انگليس را تامين نمايد؛ زيرا رضاخان كه فردي عامي و بيسواد اما خشن بود، بهتر مي توانست اهداف دولت انگليس را در ايران پياده نمايد. چرا كه اين موجود سبك مغز اما قلدر، انديشه اي در ذهن نداشت تا بتواند خود به تدبير امور بپردازد و بدين ترتيب در هر كاري نياز به هدايت دولت مكار انگليس داشت؛ بنابراين با وجود اينكه دولت انگليس در ابتدا سيد ضياء الدين طباطبائي را به نخست وزيري ايران برگزيد، اما با گذشت زمان دريافت كه رضاخان ميرپنج بهتر از هر كس ديگري مي تواند نقشه هاي آنها را در ايران به اجرا درآورد. بنابراين ديري نپائيد كه رضاخان كه اكنون ملقب به سردار سپه گشته بود، مقام نخست وزيري كشور را بر عهده گرفت و جانشين سيد ضياء الدين طباطبايي شد.}

_{با نخست وزيري رضاخان، كشور ايران كه از زمان خلع محمدعلي شاه از سلطنت، طعم آزادي نسبي را چشيده بود، مجدداً خود را زير سايه اختناق و استبداد يافت. دولت انگليس با مشاهده ی اين وضعيت و سرمست از موفقيت نقشه هاي خود، تصميم گرفت تا يك مرحله به جلوتر گام نهد و مستقيماً رضاخان را در رأس امور كشور قرار دهد و بدين ترتيب ابتدا با ادعاي تشكيل حكومت جمهوري سعي در نابودي حكومت ضعيف قاجار داشت، اما تيزهوشي بزرگاني چون آيت الله شهيد مدرس « نماينده مردم تهران در مجلس شوراي ملي » مانع از انجام اين نقشه گشت ، اما حكومت استبدادي و ظالمي كه نخست وزير آن زمان رضاخان ميرپنج به وجود آورده بود، به راحتي مقاومت شهيد مدرس و طرفداران ايشان را در هم شكست و با حبس، تبعيد و شهيد نمودن مخالفان رضاخان، راه براي تشكيل حكومت جديد هموار گشت. بدین ترتیب رضاخان به كمك نمايندگان دست نشانده ی انگليس در مجلس شوراي ملي، حكومت قاجار را منحل نمود و سلطنت جديدي را با نام سلسله ی پهلوي، در سال 1304 هجري شمسي تأسیس كرد. با آغاز سلطنت رضاخان، ايران يكي از تاريكترين دوران هاي خود را تجربه كرد. گرچه ملت ايران سالها از ظلم و بي عدالتي حاكمان و پادشاهان خود رنج مي برد، اما استبداد و ظلم دوران رضاشاه با هيچ دوره اي قابل قياس نبود، به ويژه اينكه رضاشاه حتي خط قرمزهايي كه هيچ يك از پادشاهان قبلي جرأت زير پا گذاشتن آن ها را نداشتند، به راحتي زير پا گذاشت.}

_{در طي ساليان سال، ملت ايران از ظلم پادشاهان رنج مي بردند؛ اما در زمان رضاشاه نه تنها اين ظلم افزون گشت، بلكه اعتقاد، دين و فرهنگ غني ملت ايران نيز مورد هجوم قرار گرفت. در دوره ی پس از اسلام، هيچ كدام از پادشاهان ايراني جرات جسارت به دين مبین اسلام را نداشتند و هيچ حركت آشکاري را عليه اين دين آسمانی انجام ندادند؛ اما رضاشاه كه در ابتدا براي همراه كردن مردم با خود، راه تزوير و ريا را در پيش گرفته و ادعاي دینداري مي كرد، بعد از رسيدن به مقام سلطنت، به طور جدي كمر به نابودي اسلام و شعائر اسلامي بست. هر چند كه به لطف باريتعالي از انجام اين امر به صورت كامل عاجز ماند.}

_{رضاشاه در دوره سلطنت خود علاوه بر ظلمي كه بر مردم روا مي داشت، با حركت هاي ضد اسلامي چون كشف حجاب زنان مسلمان، تعطيلي مراسم تغزيه و عزاداري براي امام حسين (ع) و ساير شعائر اسلامي، دستكاري در اوقات شرعي با تغيير زمان شليك توپ هاي وقت سحر و افطار، کشتار وحشیانه ی مومنین در مسجد گوهرشاد ... سعي در نابودي دين اسلام در كشور داشت. رضا شاه حتي به فرهنگ ايراني نيز رحم نكرد و سعي در ترويج لباسهاي غربي همچون كلاه فرهنگي، كراوات، پاپيون و ... داشت.}

_{متاسفانه عده اي جاهل، عمليات هاي عمراني محدود و هدفمندي را كه در دوره ی رضا شاه صورت گرفت به عنوان يك كار نيكو از جانب وي تلقي مي كنند؛ حال آنكه عمده فعاليت هاي وي از جمله ساخت راه آهن شمال – جنوب، جاده ی كندوان و بسياري از اقدامات ديگر او، عمدتاً در جهت خدمت به منافع دولت استعمارگر انگليس بود. چرا كه برای مثال راه آهن شمال – جنوب، امكانات بيشتري را براي جابجايي ادوات نظامي ارتش انگليس از بنادر جنوبي ايران به مناطق شمالي تر كشور فراهم مي كرد. در مورد پوچي ادعاهاي مذكور همين بس كه در حوالي جنگ جهاني دوم، زماني كه طرفداري رضاخان از آلمان موجب خشم دولت های انگليس و شوروی از وي شد، ارتش رضاخان كه تبليغات بسياري پيرامون آن مي شد، نتوانست حتي كوچكترين مقاومتي در مقابل ارتش های مهاجم انگليس و شوروی انجام دهد و با كمترين مقاومت تسليم ارتش های انگليس و شوروی شد. بديت ترتيب از همين نكته مي توان دريافت كه تبليغاتي كه پيرامون فعاليت هاي رضاخان مي شود، به هيچ عنوان صحيح نبوده و بسياري از اقدامات انجام شده در زمان وي، ناكارآمد بوده و بقيه اقدامات نيز در خدمت منافع استعمار انگليس بوده است.}

_{البته لازم به ذكر است كه رضاخان در شهر آلاشت از توابع سوادكوه مازندران به دنيا آمد و در واقع از آنجا ظهور کرد. اما خروج ( قیام یا کودتای ) او از شهر قزوین که محل خدمت او در هنگ قزاق ها بود شکل گرفت. آنچه که در روایت مذکور بیان شده است نیز پیرامون خروج ( قیام یا کودتا) زندیق از قزوین است نه ظهور او، که این مسئله به صورت کامل با اوصاف رضاخان مطابقت دارد.}

_{از سوی دیگر در روایت مذکور بیان شده است که زندیق قیام کننده از قزوین، شخص تندخویی بوده و به قتل مخالفانش می پردازد که این مسئله نیز شباهت زیادی به رضاخان و دوران قیام نخست وزیری و سلطنت او دارد.}

_{علاوه براین در روایت ذکر شده است که هر کسی که از زندیق قیام کننده از قزوین تبعیت کند، کافر می گردد. این مسئله نیز یادآور اقداماتی است که رضاخان در طول دوره ی سلطنت خود انجام داد و در طی آن با انجام اعمالی همچون کشف حجاب و مخالفت با برگزاری تعزیه و عزاداری و ... سعی در نابودی دین اسلام داشت. بدین ترتیب در زمان رضاخان، هر کسی که با رضایت خاطر و بدون اجبار از او تبعیت کرد، از اسلام فاصله گرفت و کافر شد که این مسئله نیز در روایت ذکر شده است. همانگونه که ملاحظه فرمودید ، احوال رضاخان با این اوصاف زندیق قزوین نیز مطابقت زیادی دارد.}

_{یکی دیگر از نکاتی که زندیق قزوین روایت ذکر شده را بر رضاخان منطبق می کند، نکته ای است که در پایان روایت بیان شده است. در بخش پایانی روایت، ذکر شده است که اعمال و رفتار و ظلم زندیق قزوین سبب می شود تا دو گروه علیه او قیام کنند:}

_{1 – افرادی که برای حفظ دینشان گریه می کنند.} 

_{2 – فردی که برای دنیایش نگران است و برای آن گریه می کند.}

_{اما این 2 گروه چه ارتباطی با رضاخان دارند؟}

_{اگر مجدداً نگاهی به تاریخ بیندازیم ، خواهیم دید که به دلیل ظلم فراوان رضاخان، در اواخر دوره ی سلطنت وی و اوایل حکومت پسر او محمدرضا شاه، دو گروه عمده دست به مخالفت با نظام حاکم زدند:}

 _{1 – عده ای از مردم که تعدادشان بسیار زیاد بود و اکثریت جمعیت ایران را تشکیل می دادند، معتقد به دین اسلام و تعالیم اهل بیت (ع) بودند و از آنجا که رفتار رضاخان و پسرش را مخالف تعلیمات اسلامی می دیدند، به مخالفت با رژیم پهلوی برخاستند . این گروه همانهایی هستند که به تعبیر روایت، برای دینشان گریه می گردند.}

_{2 – گروه دیگری که بعد از انقلاب بلشویکی سال 1917 میلادی روسیه در ایران تشکیل شدند و از نظر اعتقادی به کمونیسم و مارکسیسم گرویدند و خود را توده ای نامیدند، در اواخر حکومت رضاخان و اوایل حکومت محمدرضا پهلوی به تحریک حکومت کمونیستی شوروی (که از زمان کودتای انگلیسی رضاخان منافعش را درخطر می دید) دست به تحرکاتی علیه رژیم پهلوی زدند که این تحرکات، چه از حیث نفرات و چه از حیث اهمیت، قابل مقایسه با حرکات خودجوش مذهبیون نبود. به احتمال زیاد منظور روایت از بیان جمله ی گروهی که برای دنیایشان گریه می گنند، همان کمونیست ها و توده ای ها می باشد؛ چرا که اینان به سرای آخرت معتقد نبوده و تمام تلاششان برای تغییر وضعیت دنیویشان بوده است .}

_{بدین ترتیب همانگونه که ملاحظه فرمودید، سخن روایت درباره ی 2 گروهی که علیه حکومت ایجاد شده توسط زندیق قزوین قیام می کنند، تا حدود زیادی منطبق بر مذهبیون و توده ای ها می باشد.}

_{ذکر یک نکته ی بسیار مهم: در روایت ذکر شده، صحبت از تغییراتی در شهر قزوین شده است: « پرده هاى عفت را پاره كند، و سينه هاى آنان را پر از كفر نمايد، و (دیوارهای) شهر را تغيير بدهد و نشاط و زيبایى آن را از بین ببرد ... ». سوالی که ممکن است در ذهن خوانندگان محترم پدید آید، این است که در روایت سخن از تغییراتی در شهر قزوین شده است؛ آیا این مسئله ارتباطی به رضاخان دارد؟ و یا اینکه منظور روایت از زندیق قزوین، کسی است که در قزوین شورش و بلوا به پا می کند و تمام فعالیتهای او محدود به همین شهر است؟}

_{جواب باید گفت که منظور روایت از زندیق قزوین، کسی نیست که فقط در خود قزوین شورش کند و اقدامات او محدود به این شهر باشد؛ چرا که در روایت ذکر شده است: « لم یقم الزندیق من قزوین = هنوز زندیقی از قزوین خروج نکرده است ». با توجه به اینکه در مورد خروج زندیق قزوین عبارت « من قزوین = از قزوین » بکار رفته است، نه عبارت « فی قزوين = در قزوین »، می توان دریافت که خروج زندیق قزوین تنها محدود به شهر قزوین نبوده و تاثیرات مهمی بر دیگر مناطق نیز می گذارد؛}

_{البته نکته دیگری که باید به آن اشاره کرد این است که در حقیقت قیام رضاخان بر شهر قزوین نیز تاثیرات خود را گذاشت و این شهر نیز همانند سایر شهرهای کشور ، تحت تاثیر قیام، نخست وزیری، سلطنت و رژیم تاسیس شده توسط او قرار گرفت. بدین نحو که نه تنها قزوین بلکه تهران و سایر مناطق ایران نیز دچار تغییرات عمده ای گشت. در واقع شبیه به همان چیزی که در روایت ذکر شده است، شهرها به دلیل سیاست دولت رضاخان در زمینه اسکان عشایر و ... گسترش یافتند « (دیوارهای) شهر را تغيير بدهد »، و حریم اجتماعی و فرهنگی شهرها تغییر کردند « پرده هاى عفت را پاره كند، و سينه هاى آنان را پر از كفر نمايد »، و با کشف حجاب نیز پرده های عفت را درید و شادی و نشاط مردم و بخصوص شهرنشینان از بین رفت « نشاط و زيبایى آن را از بین ببرد ». بنابراین همان گونه که ملاحظه فرمودید، نکته ای که روایت درباره وضعیت شهر قزوین پس از قیام زندیق از این شهر ذکر کرده است نیز با حقایق تاریخی ایران زمان رضاشاه مطابقت دارد. چرا که بعد از کودتای رضاخان و به دست گرفتن قدرت توسط وی، کل ایران و به خصوص شهرهای بزرگ آن (شامل قزوین، تهران، مشهد و ...) دچار تغییرات اساسی شدند.} 

_{ذکر یک نکته ی بسیار مهم: علاوه بر دلایلی که ذکر کردیم، نکته ی دیگری که زندیق قزوین را بر رضاخان منطبق می سازد، این است که با مطالعه ی تاریخ در می یابیم که از زمان بعد از ظهور اسلام تا عصر حاضر، هیچ قیام کننده ای همچون رضاخان وجود نداشته است که از قزوین شورش کند و علناًَ به مقابله با دین مبین اسلام برخیزد. از این به بعد هم با توجه به اسقرار حکومت جمهوری اسلامی ایران که مطابق روایات به احتمال زیاد حکومت زمینه ساز ظهور حضرت مهدی (عج) است (ان شاء الله در مقالات آتی به شواهد این امر خواهیم پرداخت)، دیگر انتظار نمی رود که شورش کننده ای از قزوین بتواند قیام گسترده ای را به راه اندازد و به مخالفت جدی با دین اسلام بپردازد. بنابراین با توجه به اینکه رضاخان تنها کسی بود که در طول تاریخ از شهر قزوین شورش کرد و با اسلام به ستیز پرداخت، به نظر می ر سد که زندیق قزوین ذکر شده در روایت، شخص رضاخان باشد. لازم به ذکر است که تعدادی از علما همچون حضرت حجت الاسلام آقاى حاج سيد رضا رفائى و جناب آقای علی فلسفی نیز رضاشاه را همان زندیق قزوین دانسته اند.}

_{کودتا و قیام باطل رضاشاه که در حدود 90 سال پیش رخ داد، خود سند دیگری بر نزدیکتر شدن زمان ظهور حضرت مهدی (عج) است؛ چرا که روایت ذکر شده در ابتدای مقاله، در باب وقایع عصر ظهور بیان شده است و به حقیقت پیوستن پیشگویی این روایت، نشان می دهد که عصری که ما در آن به سرمی بریم، در نزدیکی زمان ظهور حضرت (عج) قرار گرفته است. گرچه ما زمان دقیق ظهور ایشان را نمی دانیم، اما با توجه به وقوع تعداد زیادی از نشانه های ظهور در قرن اخیر، به نظر می رسد که دوره ی ما عصر ویژه ای می باشد و بیش از پیش به زمان ظهور آن حضرت نزدیک شده است. البته نزدیک تر کردن زمان ظهور، به همت خود مسلمانان بستگی دارد؛ بنابراین چه خوب است که ما مسلمانان دست در دست هم نهیم و زمینه را برای ظهور هرچه سریعتر ایشان فراهم نماییم .}

_{در پایان یادآوری می کنیم که این تطبیق ارایه شده، تنها نظر و تحلیل شخصی ما می باشد که تلاش شده است تا مبتنی بر روایات و واقعیات تاریخی باشد. اما در هر حال انسانها از خطا و اشتباه مبرا نیستند و ما نیز از این قضیه مستثنی نمی باشیم. بدین ترتیب ممکن است انطباق ها تحلیل های ذکر شده صحیح نباشند که این کوتاهی نیز از جانب ما می باشد، نه روایات. هر چند که ما تلاش کرده ایم تا از منابع و مآخذ معتبر برای تحلیل های خود استفاده نماییم و بدین ترتیب میزان اشتباه را به حداقل برسانیم.}

_{برگرفته از وبلاگ اسلام حقیقی}

^{اخیرا وقتی زائران ایرانی بیت الله الحرام از مکه بر می گردند یک مطلب در مورد گلایه هاشون عمومی هست و اون اینکه چند نفری از وهابیون در حین زیارت اهل تشیع از بقیع شروع به گفتن مطالبی سخیف و توهین آمیز در مورد ائمه شیعه می کنند و عقده های خود را در قالب آیات گزینشی از قرآن بر سر شیعه ها می ریزند امیدوارم مسئولین ایرانی فکری برای مقابله با این اقدامات دشمنانه وهابیون بکنند بالاخص اینکه وقتی کسی پیدا شود که در مقابل آنها از عقیده خود با منطق بیان دفاع کند سریعا دستگیر شده و موجبات اذیت و آزارش فراهم می گردد .}

^{آنها که درست بشو نیستند چرا که ثابت کرده اند اگه پاش برسه حتی در حرم امن الهی هم خون و کشتار و جنایت خواهند کرد همچنانکه در روز جمعه ای که به نام جمعه خونین و سیاه هم معروف است چنین کاری کردند ولی مسئولین ایرانی باید قاطعانه با این دولتی که به اسرائیل و آمریکا بیشتر از مسلمانان نزدیکه برخورد کنند و اگه هم مصلحت باشه و مراجع معظم هم تأئید بفرمایند چند مدتی از اعرام زائر و ریختن پول به شکم وهابیون جلوگیری بشود تا شاید گشایشی حاصل شود ان شاء الله .}

به امید ظهور منجی عالم بشریت حضرت مهدی موعود (عج)

و پرستار ما بی کسان ،

ما شیعه ها که کسی را جز او نداریم ،

و آقایمان هم در این جهان کسی را جز ما ندارد

وای بر ما که یاران خوبی برای او نیستیم

داد درویشی از سر تمحید

سر قلیان خویش را به مرید

*** 

گفت از دوزخ ای نکو کردار

قدری اتش به روی ان بگذار

*** 

بگرفت و ببرد و باز اورد

عقد گوهر زدرج راز اورد

*** 

گفت در دوزخ هرچه گردیدم

درکات جحیم را دیدم

*** 

هیزم و اتش و ذغال نبود

اخگری بهر اشتعال نبود

*** 

هیچ کس آتشی نمی افروخت

زاتش خویش هر کسی می سوخت

شعر از صغیر اصفهانی

    دنیاى متمدّن امروز، به نام حفظ امنیّت جهان، مصارف سنگینى را براى ساختن سلاح هاى پیشرفته تحمّل مى نماید; ولى یک دهم آن پولها را در راه انسان سازى، و پرورش حسِّ وظیفه شناسى، و احیاى سجایاى انسانى ـ که عامل اصلى حفظ امنیّت است ـ صرف نمى کند.

دکتر آدولف هوده، نویسنده کتاب «بشریّت مضطرب» در یکى از روزنامه هاى آلمانى چنین نوشته:

«چهار هزار میلیارد دلار هزینه مسابقات تسلیحاتى جهان در ده سال آینده است. چرا جهان به خود نمى آید؟ و چرا این پولها را صرف آموزش و پرورش و مبارزه با فقر نمى کند؟ به راستى نمى توان با این پول، فکر جنگ را از ذهن بشر خارج کرد. چرا بشر بیدار نمى شود؟ چرا شب و روز فکر و ذکرش این است که خود را براى جنگ آماده سازد؟! اگر تمدّن ما به این ترتیب پیش رود سقوط ارزشهاى اخلاقى به بار خواهد آمد.

در جهان کنونى هزینه تسلیحات، خیلى بیش از هزینه آموزش عمومى است. سازمان ملل مى گوید: هزینه متوسط یک سرباز در سال، 7800 دلار است و هزینه متوسّط آموزش سالانه یک کودک از 100 دلار تجاوز نمى کند. این چه جهانى است؟ چرا نشسته ایم و کارى براى نجات بشر انجام نمى دهیم؟»

در اینجا مى پرسیم: آیا هدف از این همه مخارج سنگین و هزینه هاى هنگفت و سر سام آور چیست؟ آیا دوران انسانیّت و زندگى انسانى سپرى شده است؟ آیا بشر از پرورشهاى معنوى و احیاى اخلاق انسانى مأیوس گردیده است؟ آیا انسان در دوران تمدّن صنعتى تا این پایه دچار انحطاط اخلاقى شده است که فقط آتش و خون و اختراع سلاح هاى مدرن و مرگبار مى تواند جلوى تجاوز و تعدّى او را بگیرد؟! آیا مسابقه تسلیحاتى و ازدیاد روز افزون سلاح هاى کشنده و ویرانگر، روشنگر این واقعیّت نیست که ـ متأسفانه ـ بشر در دنیاى امروز به درنده خویى، تجاوز گرى و زور گویى گرایش یافته، و انسانیّت را پشت سر انداخته، و مى رود تا با چنگال هایى درنده تر، و دندانهایى برنده تر از درندگان، فاجعه اى عظیم و هولناک بیافریند، و با دست خود بشر را محو و نابود کند؟

آیا این دنیایى که در آن هر روز سلاح هاى جدیدتر با قدرت تخریبى بیشتر ساخته مى شود و در دست جنایتکاران و زمامداران خودسر و بى ریشه قرار مى گیرد، با آن حسّ خود خواهى، جاه طلبى و جنون قدرتى که در برخى از این زمامداران بى مسئولیت سراغ داریم، به سوى فاجعه پیش نمى رود؟! آیا مى توان گفت: این همه سلاح هاى پیشرفته و خطرناک که با هزینه هاى سنگین اختراع کرده اند، که تنها با ارقام نجومى قابل بیان است، بیهوده و بى جهت ساخته اند؟! بنابراین، با توجّه به این حقیقت که:

«آگاهان بین المللى مى گویند: تنها، حجم بمبهاى هسته اى موجود در زرّاد خانه هاى دولتهاى بزرگ جهان براى نابود ساختن تمام آبادیهاى کره زمین، «نه یک بار، بلکه هفت بار!» کافى است»

آیا این امر نشان دهنده این واقعیّت نیست که جهان کنونى بیمار است و به سوى فاجعه اى هولناک و مرگبار پیش مى رود؟

«شکى نیست که در یک نظر ابتدایى، قراین گواهى مى دهد که دنیا به سوى «فاجعه» پیش مى رود. فاجعه اى که زاییده ترک عواطف، افزایش فاصله میان جوامع ثروتمند و فقیر، شدّت گرفتن اختلافات و برخوردهاى دولتهاى بزرگ و کوچک، سیر تصاعدى جنایات، نابسامانیهاى اخلاقى و روحى و فکرى و فراورده هاى نامطلوب و پیش بینى نشده زندگى ماشینى و مانند آن است».

برگرفته از وبلاگ : گل نرگس

نشانه های ظهوری که در این وبلاگ ( یا هر وبلاگ دیگری ) که مورد بررسی قرار می گیرند، نشانه هایی هستند که به احتمال زیاد به حقیقت پیوسته اند یا در شرف وقوع می باشند. هدف ما از بیان و بررسی این نشانه ها صرفاً نوشتن مقالات جذاب و خواندنی نیست، بلکه تمام تلاش ما این است که خوانندگان محترم با مشاهده این وقایع و نشانه ها به اهمیت دوره ی تاریخی که ما در آن به سر می بریم پی برده و همگی از رخوت و سستی که بر ما مستولی گشته، خارج شویم.

در واقع باید گفت که تمام وقایع  سیاسی  و  اجتماعی  که  در  اطراف  ما  به  وقوع می پیوندند،  به طرز بسیار شگفت آوری با پیشگویی های  ائمه ی اطهار(ع)  درباره ی آخر الزمان مطابقت دارند؛ به نحوی که وقایع کشور ما، وضعیت منطقه و اوضاع کلی جهان،  به طرز بسیار  اعجاب آوری  دقیقاً  مطابق  با  پیشگویی های  معصومین (ع) می باشد. با این اوصاف به نظر می رسد که شناخت تحولات منطقه و جهان و بررسی آن ها از دیدگاه روایات اسلامی، از اهمیت بسیاری برخوردار است. زیرا از یک سو مطابقت رویدادهای بین المللی با پیشگویی های ائمه (ع) ما را گوش به زنگ کرده و  متوجه  مسئولیتی  که  در  جهت زمینه سازی برای ظهور آقا امام زمان (عج)  داریم می نماید و از سوی دیگر ما را در مقابله با پیشامدهای سخت آخرالزمان و ایام نزدیک ظهور حضرت یاری می کند. همچنین در صورتی که ما بتوانیم از روایات به نحو صحیح استفاده نماییم، می توانیم نحوه ی مقابله با پیشامدهای خطرناک آخرالزمان را از دل روایات استخراج نموده و توصیه های ائمه را در جهت مقابله با دشمنان آخرالزمانی به کار بندیم. با این حال ذکر این نکته بسیار ضروری به نظر می رسد که مسایلی که از این به بعد پیرامون آن بحث می نمائیم و تطبیق هایی که انجام می دهیم، کاملاً نظر شخصی  ما  بوده  و  این  نظرات  لزوماً  صد در صد  درست نمی باشند، بلکه احتمال خطا در آن ها وجود دارد. بنابراین جداً از شما خوانندگان عزیز خواهشمندیم در صورت مطالعه و استفاده از این مقالات، حتماً توجه داشته باشید که مطالب مندرج در این مقالات به صورت صد در صد قطعی نیستند و بنابراین نباید تطبیق های ارایه شده را به صورت حتمی و لایتغیر پذیرفت. بدین ترتیب اگر در میان خوانندگان عزیز کسانی وجود دارند که فکر می کنند با خواندن این مقالات ممکن است دیدگاه آنان نسبت به مسئله ی ظهور دچار مشکل شده و فکر کنند که این تطبیق های ارایه شده ممکن است منجر به توقیت (وقت تعیین کردن برای ظهور) شود، جداً از خواندن مقاله پرهیز نمایند. زیرا هدف ما از ارایه ی این مقالات به هیچ عنوان تعیین وقت برای ظهور حضرت (عج) نیست. بلکه هدف ما تلنگر به اذهانی است که به زندگی معمولی مشغول شده و توجهی به وقایع اطراف خود در سطح منطقه و جهان ندارند. به عبارت دیگر هدف این است که نسبت به وقایع اطراف، گوش به زنگ و آماده باشیم، اما به هیچ عنوان این تطبیق ها را قطعی تلقی نکنیم.

بدین ترتیب در پایان مجدداً هشدار می دهیم که تطبیق هایی که از این به بعد ارایه می گردند، صرفاً برای هشدار، هوشیاری و گوش به زنگ شدن ما نسبت به وقایع اطراف است، نه چیزی بیشتر، نه چیزی کمتر.

 بسم الله الرحمن الرحیم

حلول ماه مبارک رمضان بر تمامی مسلمین جهان

و

آقای دوعالم

حضرت مهدی - ارواحنا فداه -

مبارکباد

آداب افطار و ساير اعمال در شبهاى ماه رمضان

 اعمالى كه در شب هاى ماه رمضان بايد بجا آورد و آن چند امر است :

اوّل افطار است و مستحب است كه بعد از نماز شام افطار كند مگر آنكه ضعف بر او غلبه كرده باشد يا جمعى منتظر او باشند.

دوّم آنكه افطار كند با چيز پاكيزه از حرام و شُبهات و بهتر آن است كه به خرماى حلال افطار كند تا ثواب نمازش چهارصد برابر گردد و به خرما و آب و به رطب و به لبن و به حلوا و به نبات و به آب گرم به هر كدام كه افطار كند نيز خوب است.

سوّم آنكه در وقت افطار دعاهاى وارده آن را بخواند از جمله آنكه بگويد:

اَللّهُمَّ لَكَ صُمْتُ وَعَلى رِزْقِكَ اَفْطَرْتُ وَعَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ

خدايا براى تو روزه گرفتم و با روزى تو افطار كنم و بر تو توكل كنم

تا خدا عطا كند به او ثواب هر كسى را كه در اين روز روزه داشته و اگر دعاى اَللّهُمَّ رَبَّ النّورِ الْعَظيمِ را كه سيّد و كفعمى روايت كرده اند بخواند فضيلت بسيار يابد و روايت شده كه حضرت اميرالمؤ منين (عليه السلام) هرگاه مى خواست افطار كند مى گفت :

بِسْمِ اللّهِ اَللّهُمَّ لَكَ صُمْنا وَعَلى رِزْقِكَ

خدايا براى تو روزه گرفتيم و با روزى تو

اَفْطَرْنا فَتَقَبَّلْ مِنّا اِنَّكَ اَنْتَ السَّميعُ الْعَليمُ

افطار كنيم پس از ما بپذير كه براستى تو شنوا و دانايى

چهارم در لقمه اوّل بگويد بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرّحَيمِ يا واسِعَ الْمَغْفِرَةِ اِغْفِرْ لى تا خدا او را بيامرزد و در خبر است كه در آخر هر روز از روزهاى ماه رمضان خدا هزار هزار كس را از آتش جهنّم آزاد مى كند پس از حق تعالى بخواه كه تو را يكى از آنها قرار دهد .

پنجم در وقت افطار سوره قدر بخواند .

ششم در وقت افطار تصدّق كند و افطار دهد روزه داران را اگر چه به چند دانه خرما يا شربتى آب باشد و از حضرت رسول (صَلَّى اللَّهِ عَلِيهِ وَ آله) مرويست كه كسى كه افطار دهد روزه دارى را از براى او خواهد بود مثل اجرِ آن روزه دار بدون آنكه از اجر او چيزى كم شود و هم از براى او خواهد بود مثل آن عمل نيكويى كه بجا آورد آن افطار كننده به قوه آن طعام و آية الله علامه حلّى در رساله سَعدِيَّه از حضرت صادق (عليه السلام) نقل كرده كه فرمود هر مؤمنى كه اطعام كند مؤمنى را لقمه اى در ماه رمضان بنويسد حق تعالى براى او اجر كسى كه سى بنده مؤمن آزاد كرده باشد و از براى او باشد نزد حق تعالى يك دعاى مستجاب .

هفتم در هر شب خواندن هزار مرتبه اِنّا اَنزَلْناهُ وارد است

هشتم در هر شب صد مرتبه حمَّ دُخان را بخواند اگر ميسّر شود

نهم سيّد روايت كرده كه هر كه اين دعا را بخواند در هر شب ماه رمضان آمرزيده شود گناهان چهل سال او :

اَللّهُمَّ رَبَّ شَهْرِ رَمَضانَ الَّذى اَنْزَلْتَ فيهِ الْقُرْآنَ وَافْتَرَضْتَ على

خدايا اى پروردگار ماه رمضان كه در آن قرآن را فرستادى و بر

عِبادِكَ فيهِ الصِّيامَ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَارْزُقْنى حَجَّ بَيْتِكَ

بندگان روزه را در اين ماه واجب كردى درود فرست بر محمد و آل محمد و روزيم گردان حج خانه

الْحَرامِ فى عامى هذا وَ فى كُلِّ عامٍ وَاغْفِرْ لى تِلْكَ الذُّنُوبَ الْعِظامَ

محترم خود كعبه را در اين سال و در هر سال و بيامرز برايم اين گناهان بزرگ را

فَاِنَّهُ لا يَغْفِرُها غَيْرُكَ يا رَحْمنُ يا عَلاّمُ

كه براستى نيامرزد آنها را جز تو اى بخشاينده و اى بسيار دانا

دهم در هر شب بخواند بعد از مغربدعاى حجّ را كه در قسم اوّل گذشت

Beware! By Allah the son of Abu Quhafah (Abu Bakr)⁽²⁾ dressed himself with it (the caliphate) and he certainly knew that my position in relation to it was the same as the position of the axis in relation to the hand-mill. The flood water flows down from me and the bird cannot fly upto me. I put a curtain against the caliphate and kept myself detached from it.

Then I began to think whether I should assault or endure calmly the blinding darkness of tribulations wherein the grown up are made feeble and the young grow old and the true believer acts under strain till he meets Allah (on his death). I found that endurance thereon was wiser. So I adopted patience although there was pricking in the eye and suffocation (of mortification) in the throat. I watched the plundering of my inheritance till the first one went his way but handed over the Caliphate to Ibn al-Khattab after himself.

(Then he quoted al-A`sha's verse).

My days are now passed on the camel's back (in difficulty) while there were days (of ease) when I enjoyed the company of Jabir's brother Hayyan.⁽³⁾

It is strange that during his lifetime he wished to be released from the caliphate but he confirmed it for the other one after his death. No doubt these two shared its udders strictly among themselves. This one put the Caliphate in a tough enclosure where the utterance was haughty and the touch was rough. Mistakes were in plenty and so also the excuses therefore. One in contact with it was like the rider of an unruly camel. If he pulled up its rein the very nostril would be slit, but if he let it loose he would be thrown. Consequently, by Allah people got involved in recklessness, wickedness, unsteadiness and deviation.

Nevertheless, I remained patient despite length of period and stiffness of trial, till when he went his way (of death) he put the matter (of Caliphate) in a group⁽⁴⁾ and regarded me to be one of them. But good Heavens! what had I to do with this "consultation"? Where was any doubt about me with regard to the first of them that I was now considered akin to these ones? But I remained low when they were low and flew high when they flew high. One of them turned against me because of his hatred and the other got inclined the other way due to his in-law relationship and this thing and that thing, till the third man of these people stood up with heaving breasts between his dung and fodder. With him his children of his grand-father, (Umayyah) also stood up swallowing up Allah's wealth⁽⁵⁾ like a camel devouring the foliage of spring, till his rope broke down, his actions finished him and his gluttony brought him down prostrate.

At that moment, nothing took me by surprise, but the crowd of people rushing to me. It advanced towards me from every side like the mane of the hyena so much so that Hasan and Husayn were getting crushed and both the ends of my shoulder garment were torn. They collected around me like the herd of sheep and goats. When I took up the reins of government one party broke away and another turned disobedient while the rest began acting wrongfully as if they had not heard the word of Allah saying:

That abode in the hereafter, We assign it for those who intend not to exult themselves in the earth, nor (to make) mischief (therein); and the end is (best) for the pious ones. (Qur'an, 28:83)

Yes, by Allah, they had heard it and understood it but the world appeared glittering in their eyes and its embellishments seduced them. Behold, by Him who split the grain (to grow) and created living beings, if people had not come to me and supporters had not exhausted the argument and if there had been no pledge of Allah with the learned to the effect that they should not acquiesce in the gluttony of the oppressor and the hunger of the oppressed I would have cast the rope of Caliphate on its own shoulders, and would have given the last one the same treatment as to the first one. Then you would have seen that in my view this world of yours is no better than the sneezing of a goat.

(It is said that when Amir al-mu'minin reached here in his sermon a man of Iraq stood up and handed him over a writing. Amir al-mu'minin began looking at it, when Ibn `Abbas said, "O' Amir al-mu'minin, I wish you resumed your Sermon from where you broke it." Thereupon he replied, "O' Ibn `Abbas it was like the foam of a Camel which gushed out but subsided." Ibn `Abbas says that he never grieved over any utterance as he did over this one because Amir al-mu'minin could not finish it as he wished to.)

ash-Sharif ar-Radi says: The words in this sermon "like the rider of a camel" mean to convey that when a camel rider is stiff in drawing up the rein then in this scuffle the nostril gets bruised, but if he lets it loose in spite of the camel's unruliness, it would throw him somewhere and would get out of control. "ashnaq an-naqah" is used when the rider holds up the rein and raises the camel's head upwards. In the same sense the word "shanaqa an-naqah" is used. Ibn as-Sikkit has mentioned this in Islah al-mantiq. Amir al-mu'minin has said "ashnaqa laha" instead of "ashnaqaha", this is because he has used this word in harmony with "aslasa laha" and harmony could be retained only by using both in the same form. Thus, Amir al-mu'minin has used "ashnaqa laha" as though in place of "in rafa`a laha ra'saha", that is, "if he stops it by holding up the reins."

⁽¹⁾. This sermon is known as the sermon of ash-Shiqshiqiyyah, and is counted among the most famous sermons of Amir al-mu'minin. It was delivered at ar-Rahbah. Although some people have denied it to be Amir al-mu'minin's utterance and by attributing it to as-Sayyid ar-Radi (or ash-Sharif ar-Radi) have laid blame on his acknowledged integrity, yet truth-loving scholars have denied its veracity. Nor can there be any ground for this denial because `Ali's (p.b.u.h.) difference of view in the matter of Caliphate is not a secret matter, so that such hints should be regarded as something alien. And the events which have been alluded to in this sermon are preserved in the annals of history which testifies them word by word and sentence by sentence. If the same events which are related by history are recounted by Amir al-mu'minin then what is the ground for denying them? If the memory of discouraging circumstances faced by him soon after the death of the Prophet appeared unpalatable to him it should not be surprising. No doubt this sermon hits at the prestige of certain personalities and gives a set back to the faith and belief in them but this cannot be sustained by denying the sermon to be Amir al-mu'minin's utterance, unless the true events are analysed and truth unveiled; otherwise just denying it to be Amir al-mu'minin's utterance because it contains disparagement of certain individuals carries no weight, when similar criticism has been related by other historians as well. Thus (Abu `Uthman) `Amr ibn Bahr al-Jahiz has recorded the following words of a sermon of Amir al-mu'minin and they are not less weighty than the criticism in the "Sermon of ash-Shiqshiqiyyah."

Those two passed away and the third one rose like the crow whose courage is confined to the belly. It would have been better if both his wings had been cut and his head severed.

Consequently, the idea that it is the production of as-Sayyid ar-Radi is far from truth and a result of partisanship and partiality. Or else if it is the result of some research it should be brought out. Otherwise, remaining in such wishful illusion does not alter the truth, nor can the force of decisive arguments be curbed down by mere disagreement and displeasure.

Now we set forth the evidence of those scholars and traditionists who have clearly held it to be Amir al-mu'minin's production, so that its historical importance should become known. Among these scholars some are those before as-Sayyid ar-Radi's period, some are his contemporaries and some are those who came after him but they all related it through their own chain of authority.

1) Ibn Abi'l-Hadid al-Mu`tazili writes that his master Abu'l-Khayr Musaddiq ibn Shabib al-Wasiti (d. 605 A.H.) stated that he heard this sermon from ash-Shaykh Abu Muhammad `Abdullah ibn Ahmad al-Baghdadi (d. 567 A.H.) known as Ibn al-Khashshab and when he reached where Ibn `Abbas expressed sorrow for this sermon having remained incomplete Ibn al-Khashshab said to him that if he had heard the expression of sorrow from Ibn `Abbas he would have certainly asked him if there had remained with his cousin any further unsatisfied desire because excepting the Prophet he had already spared neither the predecessors nor followers and had uttered all that he wished to utter. Why should therefore be any sorrow that he could not say what he wished? Musaddiq says that Ibn al-Khashshab was a man of jolly heart and decent taste. I inquired from him whether he also regarded the sermon to be a fabrication when he replied "By Allah, I believe it to be Amir al-mu'minin's word as I believe you to be Musaddiq ibn Shabib." I said that some people regard it to be as-Sayyid ar-Radi's production when he replied: "How can ar-Radi have such guts or such style of writing. I have seen as-Sayyid ar-Radi's writings and know his style of composition. Nowhere does his writing match with this one and I have already seen it in books written two hundred years before the birth of as-Sayyid ar-Radi, and I have seen it in familiar writings about which I know by which scholars or men of letters they were compiled. At that time not only ar-Radi but even his father Abu Ahmad an-Naqib has not been born."

2) Thereafter Ibn Abi'l-Hadid writes that he saw this sermon in the compilations of his master Abu'l-Qasim (`Abdullah ibn Ahmad) al-Balkhi (d. 317 A.H.). He was the Imam of the Mu'tazilites in the reign of al-Muqtadir Billah while al-Muqtadir's period was far earlier than the birth of as-Sayyid ar-Radi.

3) He further writes that he saw this sermon in Abu Ja`far (Muhammad ibn `Abd ar-Rahman), Ibn Qibah's book al-Insaf. He was the pupil of Abu'l-Qasim al-Balkhi and a theologian of Imamiyyah (Shi`ite) sect. (Sharh of Ibn Abi'l-Hadid, vol.1, pp.205-206)

4) Ibn Maytham al-Bahrani (d. 679 A.H.) writes in his commentary that he had seen one such copy of this sermon which bore writing of al-Muqtadir Billah's minister Abu'l-Hasan `Ali ibn Muhammad ibn al-Furat (d. 312 A.H.). (Sharh al-balaghah, vol.1., pp.252-253)

5) al-`Allamah Muhammad Baqir al-Majlisi has related the following chain of authority about this Sermon from ash-Shaykh Qutbu'd-Din ar-Rawandi's compilation Minhaj al-bara`ah fi Sharh Nahj al-balaghah:

ash-Shaykh Abu Nasr al-Hasan ibn Muhammad ibn Ibrahim informed me from al-Hajib Abu'l-Wafa' Muhammad ibn Badi`, al-Husayn ibn Ahmad ibn Badi` and al-Husayn ibn Ahmad ibn `Abd ar-Rahman and they from al-Hafiz Abu Bakr (Ahmad ibn Musa) ibn Marduwayh al-Isbahani (d. 416 A.H.) and he from al-Hafiz Abu'l-Qasim Sulayman ibn Ahmad at-Tabarani (d. 360 A.H.) and he from Ahmad ibn `Ali al-Abbar and he from Is'haq ibn Sa`id Abu Salamah ad-Dimashqi and he from Khulayd ibn Da`laj and he from `Ata' ibn Abi Rabah and he from Ibn `Abbas. (Bihar al-anwar, 1st ed. vol.8, pp.160-161)

6) In the context al-`Allamah al-Majlisi has written that this sermon is also contained in the compilations of Abu `Ali (Muhammad ibn `Abd al-Wahhab) al-Jubba 'i (d. 303 A.H.) .

7) In connection with this very authenticity al-`Allamah al-Majlisi writes:

al-Qadi `Abd al-Jabbar ibn Ahmad al-Asad'abadi (d. 415A.H.) who was a strict Mu`tazilite explains some expressions of this sermon in his book al-Mughni and tries to prove that it does not strike against any preceding caliph but does not deny it to be Amir al-mu'minin's composition. (ibid., p.161)

8) Abu Ja`far Muhammad ibn `Ali, Ibn Babawayh (d. 381 A.H.) writes:

Muhammad ibn Ibrahim ibn Is'haq at-Talaqani told us that `Abd al-`Aziz ibn Yahya al-Jaludi (d. 332 A.H.) told him that Abu `Abdillah Ahmad ibn `Ammar ibn Khalid told him that Yahya ibn `Abd al-Hamid al- Himmani (d. 228 A.H.) told him that `Isa ibn Rashid related this sermon from `Ali ibn Hudhayfah and he from `Ikrimah and he from Ibn `Abbas. (`Ilal ash-shara'i`,vol.1, chap. 122, p.144; Ma`ani al-akhbar, chap.22, pp.360-361)

9) Then Ibn Babawayh records the following chain of authorities :-

Muhammad ibn `Ali Majilawayh related this sermon to us and he took it from his uncle Muhammad ibn Abi'l-Qasim and he from Ahmad ibn Abi `Abdillah (Muhammad ibn Khalid) al-Barqi and he from his father and he from (Muhammad) Ibn Abi `Umayr and he from Aban ibn `Uthman and he from Aban ibn Taghlib and he from `Ikrimah and he from Ibn `Abbas. (`Ilal ash-shara'i`, vol.1, chap.122, p.l46; Ma`ani al-akhbar, chap.22, p.361)

10) Abu Ahmad al-Hasan ibn `Abdillah ibn Sa`id al-`Askari (d.382 A.H.) who counts among great scholars of the Sunnis has written commentary and explanation of this sermon that has been recorded by Ibn Babawayh in `Ilal ash-shara'i` and Ma`ani al-akhbar.

11) as-Sayyid Ni`matullah al-Jaza'iri writes:

The author of Kitab al-gharat Abu Is'haq, Ibrahim ibn Muhammad ath-Thaqafi al-Kufi (d. 283 A.H.) has related this sermon through his own chain of authorities. The date of completion of writing this book is Tuesday the 13th Shawwal 255 A.H. and in the same year, Murtada al-Musawi was born. He was older in age than his brother as-Sayyid ar-Radi. (Anwar an-Nu`maniyyah, p.37)

12) as-Sayyid Radi ad-Din Abu'l-Qasim `Ali ibn Musa, Ibn Tawus al-Husayni al-Hulli (d. 664 A.H.) has related this sermon from Kitab al-gharat with the following chain of authorities:-

This sermon was related to us by Muhammad ibn Yusuf who related it from al-Hasan ibn `Ali ibn `Abd al-Karim az-Za`farani and he from Muhammad ibn Zakariyyah al-Ghallabi and he from Ya`qub ibn Ja`far ibn Sulayman and he from his father and he from his grand-father and he from Ibn `Abbas. (Translation of at-Tara'if, p.202)

13) Shaykh at-Ta'ifah, Muhammad ibn al- Hasan at-Tusi (d. 460 A.H.) writes:

(Abu'l-Fath Hilal ibn Muhammad ibn Ja`far) al-Haffar related this sermon to us. He related it from Abu'l-Qasim (Isma`il ibn `Ali ibn `Ali) ad-Di`bili and he from his father and he from his brother Di`bil (ibn `Ali al-Kuza`i) and he from Muhammad ibn Salamah ash-Shami and he from Zurarah ibn A`yan and he from Abu Ja`far Muhammad ibn `Ali and he from Ibn `Abbas. (al-Amali, p.237)

14) ash-Shaykh al-Mufid (Muhammad ibn Muhammad ibn an-Nu`man, d. 413 A.H.) who was the teacher of as-Sayyid ar-Radi writes about the chain of authorities of this sermon:

A number of relaters of traditions have related this sermon from Ibn `Abbas through numerous chains. (al-Irshad, p.135)

15) `Alam al-Huda (emblem of guidance) as-Sayyid al-Murtada who was the elder brother of as-Sayyid ar-Radi has recorded it on pp. 203,204 of his book ash-Shafi.

16) Abu Mansur at-Tabarsi writes:

A number of relaters have given an account of this sermon from Ibn `Abbas through various chains. Ibn `Abbas said that he was in the audience of Amir al-mu'minin at ar-Rahbah (a place in Kufah) when conversation turned to Caliphate and those who had preceded him as Caliphs, when Amir al-mu'minin breathed a sigh and delivered this sermon. (al-Ihtijaj, p. 101)

17) Abu'l-Muzaffar Yusuf ibn `Abdillah and Sibt ibn al-Jawzi al-Hanafi (d. 654 A.H.) writes:

Our ash-Shaykh Abu'l-Qasim an-Nafis al-Anbari related this sermon to us through his chain of authorities that ends with Ibn `Abbas, who said that after allegiance had been paid to Amir al-mu'minin as Caliph he was sitting on the pulpit when a man from the audience enquired why he had remained quiet till then whereupon Amir al-mu'minin delivered this sermon extempore. (Tadhkarat khawass al-ummah, p.73)

18) al-Qadi Ahmad ibn Muhammad, ash-Shihab al-Khafaji (d. 1069 A.H.) writes with regard to its authenticity:

It is stated in the utterances of Amir al-mu'minin `Ali (Allah may be pleased with him) that "It is strange during life time he (Abu Bakr) wanted to give up the Caliphate but he strengthened its foundation for the other one after his death." (Sharh durrat al-ghawwas, p.17)

19) ash-Shaykh `Ala ad-Dawlah as-Simnani writes:

Amir al-mu'minin Sayyid al-`Arifin `Ali (p.b.u.h.) has stated in one of his brilliant Sermons "this is the Shiqshiqah that burst forth." (al-`Urwah li ahl al-khalwah wa'l-jalwah, p3, manuscript in Nasiriah Library, Lucknow, India)

20) Abu'l-Fadl Ahmad ibn Muhammad al-Maydani (d. 518 A.H.) has written in connection with the word Shiqshiqah:

One sermon of Amir al-mu'minin `Ali is known as Khutbah ash-Shiqshiqiyyah (the sermon of the Camel's Foam). (Majma` al-amthal, vol.1, p.369)

21) In fifteen places in an-Nihayah while explaining the words of this sermon Abu's-Sa`adat Mubarak ibn Muhammad, Ibn al-Athir al-Jazari (d. 606 A.H.) has acknowledged it to be Amir al-mu'minin's utterance.

22) Shaykh Muhammad Tahir Patni while explaining the same words in Majma` bihar al-anwar testifies this sermon to be Amir al-mu'minin's by saying, "`Ali says so."

23) Abu'l-Fadl ibn Manzur (d. 711 A.H.) has acknowledged it as Amir al-mu'minin's utterance in Lisan al-`Arab, vol.12, p.54 by saying, "In the sayings of `Ali in his sermon 'It is the camel's foam that burst forth then subsided.'"

24) Majdu'd-Din al-Firuz'abadi (d. 816/817 A.H.) has recorded under the word "Shiqshiqah" in his lexicon (al-Qamus, vol.3, p.251):

Khutbah ash-Shiqshiqiyyah is by `Ali so named because when Ibn `Abbas asked him to resume it where he had left it, he said "O' Ibn `Abbas! it was the foam of a camel that burst forth then subsided."

25) The compiler of Muntaha al-adab writes:

Khutbah ash-Shiqshiqiyyah of `Ali is attributed to `Ali (Allah may honour his face).

26) ash-Shaykh Muhammad `Abduh, Mufti of Egypt, recognising it as Amir al-mu'minin's utterance, has written its explanations.

27) Muhammad Muhyi'd-Din `Abd al-Hamid, Professor in the Faculty of Arabic Language, al-Azhar University has written annotations on Nahj al-balaghah adding a foreword in the beginning wherein he recognises all such sermons which contain disparaging remarks to be the utterances of Amir al-mu'minin.

In the face of these evidences and undeniable proofs is there any scope to hold that it is not Amir al-mu'minin's production and that as-Sayyid ar-Radi prepared it himself?

⁽²⁾. Amir al-mu'minin has referred to Abu Bakr's accession to the Caliphate metaphorically as having dressed himself with it. This was a common metaphor. Thus, when `Uthman was called to give up the Caliphate he replied, "I shall not put off this shirt which Allah has put on me." No doubt Amir al-mu'minin has not attributed this dressing of Caliphate to Allah but to Abu Bakr himself because according to unanimous opinion his Caliphate was not from Allah but his own affair. That is why Amir al-mu'minin said that Abu Bakr dressed himself with the Caliphate. He knew that this dress had been stitched for his own body and his position with relation to the Caliphate was that of the axis in the hand-mill which cannot retain its central position without it nor be of any use. Similarly, he held "I was the central pivot of the Caliphate, were I not there, its entire system would have gone astray from the pivot. It was I who acted as a guard for its organisation and order and guided it through all difficulties. Currents of learning flowed from my bosom and watered it on all sides. My position was high beyond imagination but lust of world seekers for government became a tumbling stone for me and I had to confine myself to seclusion. Blinding darkness prevailed all round and there was intense gloom everywhere. The young grew old and the old departed for the graves but this patience-breaking period would not end. I kept watching with my eyes the plundering of my own inheritance and saw the passing of Caliphate from one hand to the other but remained patient as I could not stop their high-handedness for lack of means."

After the Prophet of Islam the presence of such a personality was inevitable who could stop the community from disintegration and guard the religious law against change, alteration and interference by those who wanted to twist it to suit their own desires. If this very need is denied then there is no sense in attaching so much importance to the succession of the Prophet that the assemblage in Saqifah of Banu Sa`idah should have been considered more important than the burial of the Prophet. If the need is recognised, the question is whether or not the Prophet too realised it. If it is held he could not attend to it and appreciate its need or absence of need it would be the biggest proof for regarding the Prophet's mind to be blank for thinking of means to stop the evils of innovations and apostasy in spite of having given warnings about them. If it is said that he did realise it but had to live it unresolved on account of some advantage then instead of keeping it hidden the advantage should be clearly indicated otherwise silence without purpose would constitute delinquency in the discharge of the obligations of Prophethood. If there was some impediment, it should be disclosed otherwise we should agree that just as the Prophet did not leave any item of religion incomplete he did not leave this matter either and did propose such a course of action for it, that if it was acted upon religion would have remained safe against the interference of others.

The question now is what was that course of action. If it is taken to be the consensus of opinion of the community then it cannot truly take place as in such consensus acquiescence of every individual is necessary; but taking into account the difference in human temperaments it seems impossible that they would agree on any single point. Nor is there any example where on such matters there has been no single voice of dissent. How then can such a fundamental need be made dependent on the occurrence of such an impossible event - need on which converges the future of Islam and the good of the Muslims. Therefore, the mind is not prepared to accept this criterion. Nor is tradition in harmony with it, as al-Qadi `Adud ad-Dinal-'Iji has written in Sharh al-mawaqif:

You should know that Caliphate cannot depend upon unanimity of election because no logical or traditional argument can be advanced for it.

In fact when the advocates of unanimous election found that unanimity of all votes is difficult they adopted the agreement of the majority as a substitute for unanimity, ignoring the difference of the minority. In such a case also it often happens that the force of fair and foul or correct and incorrect ways turns the flow of the majority opinion in the direction where there is neither individual distinction nor personal merit as a result of which competent persons remain hidden while incompetent individuals stand forward. When capabilities remain so curbed and personal ends stand in the way as hurdles, how can there be expectation for the election of correct person. Even if it is assumed that all voters have an independent unbiased view, that none of them has his own objective and that none has any other consideration, it is not necessary that every verdict of the majority should be correct, and that it cannot go astray. Experience shows that after experiment the majority has held its own verdict to be wrong. If every verdict of the majority is correct then its first verdict should be wrong because the verdict which holds it wrong is also that of the majority. In this circumstances if the election of the Caliph goes wrong who would be responsible for the mistake, and who should face the blame for the ruination of the Islamic polity. Similarly on whom would be the liability for the bloodshed and slaughter following the turmoil and activity of the elections. When it has been seen that even those who sat in the audience of the Holy Prophet could not be free of mutual quarrel and strife how can others avoid it.

If with a view to avoid mischief it is left to the people of authority to choose anyone they like then here too the same friction and conflict would prevail because here again convergence of human temperaments on one point is not necessary nor can they be assumed to rise above personal ends. In fact here the chances of conflict and collision would be stronger because if not all at least most of them would themselves be candidates for that position and would not spare any effort to defeat their opponent, creating impediments in his way as best as possible. Its inevitable consequence would be mutual struggle and mischief-mongering. Thus, it would not be possible to ward off the mischief for which this device was adopted, and instead of finding a proper individual the community would just become an instrument for the achievement of personal benefits of the others. Again, what would be the criterion for these people in authority? The same as has usually been, namely whoever collects a few supporters and is able to create commotion in any meeting by use of forceful words would count among the people of authority. Or would capabilities also be judged? If the mode of judging the capabilities is again this very common vote then the same complications and conflicts would arise here too, to avoid which this way was adopted. If there is some other standard, then instead of judging the capabilities of the voters by it why not judge the person who is considered suitable for the position in view. Further, how many persons in authority would be enough to give a verdict? Apparently a verdict once accepted would be precedent for good and the number that would give this verdict would become the criterion for future. al-Qadi `Adud ad-Din al-'Iji writes:

Rather the nomination of one or two individuals by the people in authority is enough because we know that the companions who were strict in religion deemed it enough as the nomination of Abu Bakr by `Umar and of `Uthman by `Abd ar-Rahman. (Sharh al-mawaqif, p.351 )

This is the account of the "unanimous election" in the Hall of Bani Sa`idah and the activity of the consultative assembly: that is, one man's action has been given the name of unanimous election and one individual's deed given the name of consultative assembly. Abu Bakr had well understood this reality that election means the vote of a person or two only which is to be attributed to common simple people. That is why he ignored the requirements of unanimous election, majority vote or method of choosing through electoral assembly and appointed `Umar by nomination. `A'ishah also considered that leaving the question of caliphate to the vote of a few particular individuals meant inviting mischief and trouble. She sent a word to `Umar on his death saying:

Do not leave the Islamic community without a chief. Nominate a Caliph for it and leave it not without an authority as otherwise I apprehend mischief and trouble.

When the election by those in authority proved futile it was given up and only "might is right" became the criteria-namely whoever subdues others and binds them under his sway and control is accepted as the Caliph of the Prophet and his true successor. These are those self-adopted principles in the face of which all the Prophet's sayings uttered in the "Feast of the Relatives," on the night of hijrah, at the battle of Tabuk, on the occasion of conveying the Qur'anic chapter "al-Bara'ah" (at-Tawbah, chap.9) and at Ghadir (the spring of) Khumm. The strange thing is that when each of the first three caliphates is based on one individual's choice how can this very right to choose be denied to the Prophet himself, particularly when this was the only way to end all the dissension, namely that the Prophet should have himself settled it and saved the community from future disturbances and spared it from leaving this decision in the hands of people who were themselves involved in personal aims and objects. This is the correct procedure which stands to reason and which has also the support of the Prophet's definite sayings.

⁽³⁾. Hayyan ibn as-Samin al-Hanafi of Yamamah was the chief of the tribe Banu Hanifah and the master of fort and army. Jabir is the name of his younger brother while al-A`sha whose real name was Maymun ibn Qays ibn Jandal enjoyed the position of being his bosom friend and led a decent happy life through his bounty. In this verse he has compared his current life with the previous one that is the days when he roamed about in search of livelihood and those when he led a happy life in Hayyan's company. Generally Amir al-mu'minin's quoting of this verse has been taken to compare this troubled period with the peaceful days passed under the care and protection of the Prophet when he was free from all sorts of troubles and enjoyed mental peace. But taking into account the occasion for making this comparison and the subject matter of the verse it would not be far fetched if it is taken to indicate the difference between the unimportant position of those in power during the Prophet's life time and the authority and power enjoyed by them after him, that is, at one time in the days of the Prophet no heed was paid to them because of `Ali's personality but now the time had so changed that the same people were masters of the affairs of the Muslim world.

⁽⁴⁾. When `Umar was wounded by Abu Lu'lu'ah and he saw that it was difficult for him to survive because of the deep wound, he formed a consultative committee and nominated for it `Ali ibn Abi Talib, `Uthman ibn `Affan, `Abd ar-Rahman ibn `Awf, az-Zubayr ibn al-`Awwam, Sa`d ibn Abi Waqqas, and Talhah ibn `Ubaydillah and bound them that after three days of his death they should select one of themselves as the Caliph while for those three days Suhayb should act as Caliph. On receipt of these instructions some members of the committee requested him to indicate what ideas he had about each of them to enable them to proceed further in their light. `Umar therefore disclosed his own view about each individual. He said that Sa`d was harsh-tempered and hot headed; `Abd ar-Rahman was the Pharaoh of the community; az-Zubayr was, if pleased, a true believer but if displeased an unbeliever; Talhah was the embodiment of pride and haughtiness, if he was made caliph he would put the ring of the caliphate on his wife's finger while `Uthman did not see beyond his kinsmen. As regards `Ali he is enamoured of the Caliphate although I know that he alone can run it on right lines. Nevertheless, despite this admission, he thought it necessary to constitute the consultative Committee and in selecting its members and laying down the working procedure he made sure that the Caliphate would take the direction in which he wished to turn it. Thus, a man of ordinary prudence can draw the conclusion that all the factors for `Uthman's success were present therein. If we look at its members we see that one of them namely `Abd ar-Rahman ibn `Awf is the husband of `Uthman's sister, next Sa`d ibn Abi Waqqas besides bearing malice towards `Ali is a relation and kinsman of `Abd ar-Rahman. Neither of them can be taken to go against `Uthman. The third Talhah ibn `Ubaydillah about whom Prof. Muhammad `Abduh writes in his annotation on Nahj al-balaghah:

Talhah was inclined towards `Uthman and the reason for it was no less than that he was against `Ali, because he himself was at at-Taymi and Abu Bakr's accession to the Caliphate had created bad blood between Bani Taym and Banu Hashim.

As regards az-Zubayr, even if he had voted for `Ali, what could his single vote achieve. According to at-Tabari's statement Talhah was not present in Medina at that time but his absence did not stand in the way of `Uthman's success. Rather even if he were present, as he did actually reach at the meeting (of the Committee), and he is taken to be `Ali's supporter, still there could be no doubt in `Uthman's success because `Umar's sagacious mind had set the working procedure that:

If two agree about one and the other two about another then `Abdullah ibn `Umar should act as the arbitrator. The group whom he orders should choose the Caliph from among themselves. If they do not accept `Abdullah ibn `Umar's verdict, support should be given to the group which includes `Abd ar-Rahman ibn `Awf, but if the others do not agree they should be beheaded for opposing this verdict. (at-Tabari, vol.1, pp.2779-2780; Ibn al-Athir, vol.3, p.67).

Here disagreement with the verdict of `Abdullah ibn `Umar has no meaning since he was directed to support the group which included `Abd ar-Rahman ibn `Awf. He had ordered his son `Abdullah and Suhayb that:

If the people differ, you should side with the majority, but if three of them are on one side and the other three on the other, you should side with the group including `Abd ar-Rahman ibn `Awf. (at-Tabari, vol.1, pp.2725,2780; Ibn al-Athir, vol.3, pp.51,67).

In this instruction the agreement with the majority also means support of `Abd ar-Rahman because the majority could not be on any other side since fifty blood-thirsty swords had been put on the heads of the opposition group with orders to fall on their heads on `Abd ar-Rahman's behest. Amir al-mu'minin's eye had fore-read it at that very moment that the Caliphate was going to `Uthman as appears from his following words which he spoke to al-`Abbas ibn `Abd al-Muttalib:

"The Caliphate has been turned away from us." al-`Abbas asked how could he know it. Then he replied, "`Uthman has also been coupled with me and it has been laid down that the majority should be supported; but if two agree on one and two on the other, then support should be given to the group which includes `Abd ar-Rahman ibn `Awf. Now Sa`d will support his cousin `Abd ar-Rahman who is of course the husband of `Uthman's sister." (ibid )

However, after `Umar's death this meeting took place in the room of `A'ishah and on its door stood Abu Talhah al-Ansari with fifty men having drawn swords in their hands. Talhah started the proceedings and inviting all others to be witness said that he gave his right of vote to `Uthman. This touched az-Zubayr's sense of honour as his mother Safiyyah daughter of `Abd al-Muttalib was the sister of Prophet's father. So he gave his right of vote to `Ali. Thereafter Sa`d ibn Abi Waqqas made his right of vote to `Abd ar-Rahman. This left three members of the consultative committee out of whom `Abd ar-Rahman said that he was willing to give up his own right of vote if `Ali (p.b.u.h.) and `Uthman gave him the right to choose one of them or one of these two should acquire this right by withdrawing. This was a trap in which `Ali had been entangled from all sides namely that either he should abandon his own right or else allow `Abd ar-Rahman to do as he wished. The first case was not possible for him; that is, to give up his own right and elect `Uthman or `Abd ar-Rahman. So, he clung to his right, while `Abd ar-Rahman separating himself from it assumed this power and said to Amir al-mu'minin, "I pay you allegiance on your following the Book of Allah, the sunnah of the Prophet and the conduct of the two Shaykhs, (Abu Bakr and `Umar). `Ali replied, "Rather on following the Book of Allah, the sunnah of the Prophet and my own findings." When he got the same reply even after repeating the question thrice he turned to `Uthman saying, "Do you accept these conditions." He had no reason to refuse and so he agreed to the conditions and allegiance was paid to him. When Amir al mu'minin saw his rights being thus trampled he said:

"This is not the first day when you behaved against us. I have only to keep good patience. Allah is the Helper against whatever you say. By Allah, you have not made `Uthman Caliph but in the hope that he would give back the Caliphate to you."

After recording the events of ash-Shura (consultative committee), Ibn Abi'l-Hadid has written that when allegiance had been paid to `Uthman, `Ali addressed `Uthman and `Abd ar-Rahman saying, "May Allah sow the seed of dissension among you," and so it happened that each turned a bitter enemy of the other and `Abd ar-Rahman did not ever after speak to `Uthman till death. Even on death bed he turned his face on seeing him.

On seeing these events the question arises whether ash-Shura (consultative committee) means confining the matter to six persons, thereafter to three and finally to one only. Also whether the condition of following the conduct of the two Shaykhs for Caliphate was put by `Umar or it was just a hurdle put by `Abd ar-Rahman between `Ali (p.b.u.h.) and the Caliphate, although the first Caliph did not put forth this condition at the time of nominating the second Caliph, namely that he should follow the former's footsteps. What then was the occasion for this condition here?

However, Amir al-mu'minin had agreed to participate in it in order to avoid mischief and to put an end to arguing so that others should be silenced and should not be able to claim that they would have voted in his favour and that he himself evaded the consultative committee and did not give them an opportunity of selecting him.

⁽⁵⁾. About the reign of the third Caliph, Amir al-mu'minin says that soon on `Uthman's coming to power Banu Umayyah got ground and began plundering the Bayt al-mal (public fund), and just as cattle on seeing green grass after drought trample it away, they recklessly fell upon Allah's money and devoured it. At last this self-indulgence and nepotism brought him to the stage when people besieged his house, put him to sword and made him vomit all that he had swallowed.

The maladministration that took place in this period was such that no Muslim can remain unmoved to see that Companions of high position were lying uncared for, they were stricken with poverty and surrounded by pennilessness while control over Bayt al-mal (public fund) was that of Banu Umayyah, government positions were occupied by their young and inexperienced persons, special Muslim properties were owned by them, meadows provided grazing but to their cattle, houses were built but by them, and orchards were but for them. If any compassionate person spoke about these excesses his ribs were broken, and if someone agitated this capitalism he was externed from the city. The uses to which zakat and charities which were meant for the poor and the wretched and the public fund which was the common property of the Muslims were put may be observed from the following few illustrations;

1) al-Hakam ibn Abi'l-`As who had been exiled from Medina by the Prophet was allowed back in the city not only against the Prophet's sunnah but also against the conduct of the first two Caliphs and he was paid three hundred thousand Dirhams from the public fund. (Ansab al-ashraf, vol.5, pp.27, 28, 125)

2) al-Walid ibn `Uqbah who has been named hypocrite in the Qur'an was paid one hundred thousand Dirhams from the Muslim's public fund. (al-`Iqd al-farid, vol.3, p.94)

3) The Caliph married his own daughter Umm Aban to Marwan ibn al-Hakam and paid him one hundred thousand Dirhams from the public fund. (Sharh of Ibn Abi'l-Hadid, vol.1, pp.198-199).

4) He married his daughter `A'ishah to Harith ibn al-Hakam and granted him one hundred thousand Dirhams from the public fund. (ibid.)

5) `Abdullah ibn Khalid was paid four hundred thousand Dirhams. (al-Ma`arif of Ibn Qutaybah, p.84)

6) Allowed the khums (one fifth religious duty) from Africa (amounting to five hundred thousand Dinars) to Marwan ibn al-Hakam. (ibid)

7) Fadak which was withheld from the angelic daughter of the Prophet on the ground of being general charity was given as a royal favour to Marwan ibn al-Hakam. (ibid.)

8) Mahzur a place in the commercial area of Medina which had been declared a public trust by the Prophet was gifted to Harith ibn al-Hakam. (ibid.)

9) In the meadows around Medina no camel except those of Banu Umayyah were allowed to graze. (Sharh of Ibn Abi'l-Hadid, vol.l, p.l99)

10) After his death (`Uthman's) one hundred and fifty thousand Dinars (gold coins) and one million Dirhams (silver coins) were found in his house. There was no limit to tax free lands; and the total value of the landed estate he owned in Wadi al-Qura and Hunayn was one hundred thousand Dinars. There were countless camels and horses. (Muruj adh-dhahab, vol.l, p.435)

11) The Caliph's relations ruled all the principal cities. Thus, at Kufah, al-Walid ibn `Uqbah was the governor but when in the state of intoxication of wine he led the morning prayer in four instead of two rak`ah and people agitated he was removed, but the Caliph put in his place a hypocrite like Sa`id ibn al-`As. In Egypt `Abdullah ibn Sa`d ibn Abi Sarh, in Syria Muawiyah ibn Abi Sufyan, and in Basrah, `Abdullah ibn `Amir were the governors appointed by him (ibid.

متن به صورت persian