بدون شک غيبت آخرين حجّت الهي، حضرت مهدي‏عليه السلام، پديده‏اي است که به اين صورت هرگز در تاريخ اتفاق نيفتاده و طبيعي است که ذهن جست و جو گر انسان، همواره اين پرسش را مطرح کند که چرا چنين رخدادي به وجود آمده است؟!

در پاسخ به اين پرسش به برخي از حکمت‏ها و علت‏هاي اين رويداد، با استفاده ‏از کلام ‏معصومين ‏عليه السلام ‏اشاره مي‏شود.

در ابتدا گفتني است که پنهان زيستي آخرين ذخيره الهي، به طور قطع از اسرار خداوندي است که پرنده انديشه و فکر را توان پرواز تا آن قله رفيع نيست و اگر در اين راه توفيقي رفيق گردد، به يمن انفاس قدسي‏ مقربان ‏درگاه حق‏ائمه معصومين‏عليهم السلام است که گاه گوشه‏اي از آن پرده رازها را به کناري زده، در حد ظرفيت مخاطب و فهم او، حقايقي را آشکار ساخته‏اند.

رسول گرامي اسلام‏صلي الله عليه وآله حقيقت سرّ بودن اين‏امر را چنين بيان فرموده‏است:

«يا جابِرُ! اِنَّ هَذا الاَمْرِ اللَّهِ وَسِرٌّ مِنْ سِرِّ اللَّهِ مَطوِيٌ عَنْ عِبادِاللَّهِ، فَاِيّاکَ وَالشَّکَّ؛ فَاِنَّ الشَّکَّ فِي اللَّهِ کُفْرٌ»؛ «اي جابر! همانا اين امر؛ امري است از امر خداوندي و سِرّي است از سِرّ خدا که بر بندگان او پوشيده است. پس بر حذر باش که دچار ترديدنشوي. همانا شک درباره‏خداکفراست».

امام صادق‏عليه السلام اين حقيقت را چنين تبيين فرموده‏اند: «اين امر، امري از امر خدا و سرّي از سرّ خدا و غيبي از غيب خدا است و زماني که مي‏دانيم خداوند بزرگ مرتبه حکيم است، تصديق مي‏کنيم که همه کارهاي او از روي حکمت است؛ گرچه علت‏آن‏کارها بر ما روشن‏نباشد».

اينک با استفاده از روايات معصومين عليه السلام برخي از دلايل غيبت امام زمان عليه السلام را بيان مي‏کنيم.

الف ) امتحان و آزمايش انسان‏ها

يکي ديگر از حکمت‏هاي الهي در غيبت حضرت مهدي‏عليه السلام امتحان و آزمايش مردم است. از آنجايي که اين نوع آزمايش به دليل عدم حضور ظاهري امام، بسيار مشکل و طاقت فرسا است، در تکامل انسان‏ها نقش بسيار مهمي دارد و با اين آزمايش سره از ناسره جدا شده، ياران راستين حق مشخص مي‏گردند.

پيشواي هفتم شيعيان امام کاظم‏عليه السلام فرموده است: «إِذَا فُقِدَ الْخَامِسُ مِنْ وُلْدِ السَّابِعِ فَاللَّهَ اللَّهَ فِي أَدْيَانِکُمْ لا يُزِيلُکُمْ عَنْهَا أَحَدٌ يَا بُنَيَّ إِنَّهُ لابُدَّ لِصَاحِبِ هَذَا الْأَمْرِ مِنْ غَيْبَةٍ حَتَّي يَرْجِعَ عَنْ هَذَا الْأَمْرِ مَنْ کَانَ يَقُولُ بِهِ إِنَّمَا هِيَ مِحْنَةٌ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ امْتَحَنَ بِهَا خَلْقَهُ»؛ «هنگامي که پنجمين فرزند از امام هفتم ناپديد شود؛ پس خدا را خدا را [مواظب باشيد] در دينتان! شما را احدي از آن دور نسازد. فرزندم! صاحب اين امر ناگزير از غيبتي خواهد بود، تا کسي که به اين امر قائل است از آن باز گردد. همانا آن آزمايشي از جانب خدا است که خداوند خلق خود را به آن وسيله مي‏آزمايد».

روشن است کساني در اين امتحان بزرگ سربلند خواهند بود که داراي مرتبه والايي از ايمان و عمل صالح باشند و کساني‏که دراين امور دچار نقصان باشند، بيشتر در معرض لغزش و سقوط هستند.

امام صادق عليه السلام تبلور اين حقيقت را چنين بيان کرده است:

«واين‏گونه‏است‏که غيبت‏قائم‏عليه السلام طولاني خواهد بود تا اينکه حق محض آشکار گردد و ايمان از

کدورت‏ها [و پيرايه‏ها] صاف و زلال گردد. و اين [آشکار شدن] با بازگشت افرادي که داراي طينت ناپاکي هستند از پيروان ظاهري اهل بيت‏عليهم السلام؛ يعني، همان‏ها که ترس نفاق بر آنها مي‏رود صورت مي‏گيرد».

ب ) حفظ جان امام زمان

نخستين فلسفه، حفظ جان حضرت مهدي عليه السلام به وسيله زندگاني مخفيانه است و خداوند با پنهان ساختن آن حضرت، ايشان را از شرّ دشمنان حفظ کرد.

امام صادق‏عليه السلام فرموده است: «اِنَّ لِلْقائِمِ غَيْبَةً قَبْلَ اَنْ يَقُومَ اِنَّهُ يَخافُ (وَاَوْمَأَ اِلي بَطْنِهِ يَعني القَتْل)»؛ «همانا براي قائم قبل از آنکه قيام فرمايد غيبتي است؛ چرا که در هراس است (و حضرت اشاره به‏شکم خودکرد، يعني‏بيم‏کشته شدن دارد)».

البته اين نه به آن معناست که آن حضرت از شهادت و کشته شدن در راه خدا هراس دارد؛ بلکه آن حضرت چون آخرين ذخيره الهي در زمين است و آن حاکميت فراگير و جهاني که در تمامي اديان وعده داده شده، تنها به دست او تحقق مي‏يابد؛ بنابراين بر خداوند است که به هر وسيله ممکن، او را تا روز موعود حفاظت نمايد و حکمت الهي نيز بر پنهان زيستي او تعلق گرفته است.

و اين پنهان زيستي با ويژگي‏هاي خاصّ خود، در مورد برخي از پيامبران - هنگامي که بر جان خويش بيم داشتند - اتفاق افتاده بود که مي‏توان به مخفي شدن پيامبر اکرم‏صلي الله عليه وآله هنگام هجرت در غار اشاره نمود.

ج ) آزادگي از بيعت ديگران

مضمون برخي از روايات اين است که آن حضرت با غيبت خود ناچار از بيعت با طاغوت‏هاي زمان نمي‏شود.

اميرمؤمنان‏عليه السلام مي‏فرمايد: «اِنَّ القائِمَ مِنَّا اِذا قامَ لَمْ تَکُنْ لِاَحَدٍ فِي عُنُقِهِ بَيعَةُ فَلِذلکَ تُخفي وِلادَتُهُ وَيَغيبُ شَخْصُهُ»  ؛ «همانا قائم از ما اهل بيت، هنگامي که قيام مي‏کند، بيعت احدي بر گردن او نيست و به همين علت است که ولادتش مخفي نگه داشته مي‏شود و شخص او غايب است».

همين معنا در کلامي از پيشواي دوم - آن هنگام که به جهت مصالح اسلام و مسلمين تن به مصالحه با معاويه داد و مردم زبان به ملامت حضرتش گشودند - انعکاس يافت:

«آيا ندانستيد که هيچ يک از ما ائمه نيست، مگر اينکه بيعت با ستمگري بر گردن او قرار مي‏گيرد؛ به جز قائم که عيسي بن مريم پشت سرش نماز مي‏گزارد پس به درستي که خداوند - تبارک و تعالي - ولادتش را مخفي و شخصش را پنهان مي‏سازد تا هنگامي که قيام مي‏کند، بيعت هيچ کس برگردنش نباشد».

حضرت‏مهدي‏عليه السلام درتوقيعي شريف در پاسخ به برخي پرسش‏ها مي‏فرمايد:

«...وَاَمّا عِلَّةُ الغَيْبَةِ فَاِنَّ اللّهَ يَقُولُ «يا اَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَسْألُوا عَنْ اَشْياءَ اِنْ تُبْدَ لَکُمْ تَسُؤکُم» اِنَّهُ‏ لَمْ ‏يَکُنْ اَحَدٌ مِنْ‏ آبائي عَلَيهِمُ ‏السَّلامُ اِلاَّ وَقَدْ وَقَعَتْ‏ في‏عُنُقِهِ بَيْعَةٌ لِطاغِيَةِ زَمانِهِ وَاِنّي اَخرُجُ حينَ اَخْرُجُ وَ لا بَيْعَةَ لِاَحَدٍ مِنَ‏ الطَّواغيتِ ‏في‏ عُنُقي» ؛ «در خصوص علت غيبت [سؤال کرده بوديد] خداوند در قرآن کريم مي‏فرمايد: «اي اهل ايمان از چيزهايي سؤال نکنيد که اگر براي شما روشن شود، ناراحت مي‏شويد» بدانيد که هرکدام از پدران من بيعت يکي از طاغوت‏هاي زمان خويش را برگردن داشتند؛ ولي من وقتي قيام مي‏کنم، بيعت هيچ يک از گردنکشان و طاغوت‏هاي زمان را بر گردن ندارم».

 

حضرت مهدي ( عج )

امام زمان ( عج )

امام جان

اي بهترين آفريده خدا در آخرالزمان

اي زيباي جهانيان

منجي جهان

آخرين فرستاده امامان

اي فرزند صالح ِ صالحان

آيا وقت ظهور نرسيده ....

 

* اين كلمات زيبا را كه كنار هم مي گذارم دلم قوت مي گيرد ، اميدم بيشتر مي شود ، لحظات كوتاهتر مي شود و صدها سال انتظار به شيريني پايانش مي ارزد .

 

* آخرالزمان ، آرماگدون ، دجال ، سفياني ، جنگ ، غارت ، ناامني ، تجاوز ، قتل و ..... اين ها همه نشانه اند . نشانه پايان دنيا و بدبختي مردم قبل از ظهور ؛

 

* خراساني ، شعيب بن صالح ، نفس زكيه ، يماني ، ياران طالقان ، قم و ...... همه را ديديم ولي قبول نكرديم . واي به حال ما كه ظهور تو را نزديك مي دانيم ولي قلب هايمان ايمان نمي آورد .

 

چه كنيم ؟؟؟ يا مهدي ؛ 

* قرآن ، كلام خدا را به تمسخر مي گيرند . فيلم مي سازند ، مصاحبه مي كنند ، نماهنگ درست مي كنند و ....

* حضرت محمد ، پيامبر مهرباني را دروغگو مي پندارند ، حرف هايش را سحر مي دانند ، به او آنچه را كه خود شايسته تر هستند نسبت مي دهند و ....

* امام علي ، هر بار يكي از مسلمين به او تهمتي جديد مي زنند ، گاه شيعه و گاه سني ، گاه او را يك كافر دور از خدا مي خوانند و گاه او را خدا و .....

* ائمه بقيع و حضرت فاطمه ، قبورشان را ويران مي كنند ، وهابي ها در محافلشان به آن ها حمله مي كنند ، فحش مي دهند و ....

* امام حسين ، سيدالشهدا ، گاه گاه قبرش را گلوله باران مي كنند ، زوارش را به خاك وخون مي كشند و ....

* قبور مطهر امامين عسكريين را منفجر مي كنند ، با خاك يكسان مي كنند و در سرداب مقدس دنبال شما مي گردند يبن الحسن ....

* امام مهدي جان ، شما خوتان همه را مي بينيد پس كي مي آييد ؟؟؟

 

يا قائم آل محمد ، ياقائم آل محمد ، ياقائم آل محمد ،

يايوسف زهرا ، يا يوسف زهرا ، يايوسف زهرا ،

يا بقيه الله  ،  يابقيه الله  ،  يابقيه الله  ،

يااباصالح ، ياابا صالح ، يا اباصالح ،

يا مهدي ، يامهدي ، يامهدي ،

ادركني ، ادركني ، ادركني ...

نوع ديگر از نشانه‏هاي آن حضرت علامات امامت است، به طور کلي هر کس امام باشد بايد داراي اين خصوصيات باشد که نشانه و علامت امامت او است، اين علامات در اخبار متعدده ذکر شده که هر حديثي متعرض قسمتي از آن گشته و اکثر آن اخبار در مجلد هفتم بحار الانوار باب جامع در صفات امام و شرائط او ص 200 مسطور است.

حديثي که از همه بيشتر ذکر علامات کرده حديثي است که از حضرت رضا عليه السلام روايت شده که مشتمل بر سي علامت است در «من لا يحضره الفقيه» و «معاني الاخبار» و «خصال» و «عيون اخبار الرضا عليه السلام» و «احتجاج» طبرسي و مجلد هفتم «بحار» و در «اثبات الهداة» ج 7 از همه نقل کرده مجموع علامات به طور تلخيص از آن حديث و غير او نقل مي‏شود:

1- متولد مي‏شود پاک و پاکيزه.

2- ختنه شده.

3- چون از شکم مادر به زمين آيد بر دو کف خود قرار گيرد و صدا به شهادتين بلند کند.

4- محتلم نشود.

5- چشم او بخوابد و دل او بيدار باشد.

6- او را سايه نباشد.

7- از پشت سر ببيند چنانچه از پيش رو مي‏بيند.

8- او را خميازه و دهن دره نباشد.

9- بول و غائط او ديده نشود، زمين او را ببلعد.

10- بوي بول و غائط او از مشک خوشبوتر باشد - يعني در حال قضاي حاجت اگر چه عينش ديده نمي‏شود-

11- از همه مردم عامل‏تر باشد.

12- از همه حليم‏تر.

13- از همه عابدتر.

14- از همه حاکم‏تر يعني حکمش از همه بهتر باشد.

15- از همه پرهيزگارتر باشد.

16- از همه شجاع‏تر.

17- از همه سخي‏تر.

18- از همه عامل‏تر به کتاب خدا باشد.

19- از همه تواضعش براي خدا بيشتر باشد.

20- از همه عالم‏تر باشد به آن چه امر مي‏کند.

21- از همه ترک کننده‏تر باشد از آن چه نهي مي‏کند.

22- مهربان‏تر است به مردم از خود ايشان.

23- داراي معجزه باشد.

24- محدث باشد تا هنگامي که از دنيا برود، يعني ملائکه با وي حديث گويند.

25- مستجاب الدعوه باشد حتي اينکه اگر بر سنگي دعا کند دو نيم گردد.

26- سلاح و شمشير پيغمبر صلي الله عليه و اله و سلم يعني ذوالفقار نزد او باشد.

27- زره پيغمبر صلي الله عليه و اله و سلم بر تن او راست آيد و چون ديگري بپوشد خواه بلند و خواه کوتاه قدر يک وجب زياد آيد.

28- مصحف فاطمه عليها السلام نزد او باشد.

29- جامعه نزد او باشد و آن صحيفه‏اي است که طولش هفتاد ذراع است و در وي آنچه بني آدم محتاج است مضبوط است.

30- جفر اکبر اصغر نزد او است، يکي پوست قوچ و ديگري پوست بز است که همه‏ي علوم در اين دو هست حتي ديه خراشي که در صورت و بدن واقع شود، حتي خراش تمام پوست و نصف پوست و ثلث پوست.

31- نزد او صحيفه‏اي است که در وي اسامي شيعيان او تا روز قيامت ثبت است.

ناصع اللون؛

رنگي خالص و واضح.

درّيّ اللون؛

رنگي درخشان.

کأنَّ في وجهه الکوکب الدري في اللون؛

رنگ رخسارش چون ستاره‏اي درخشان است.

هو کأقحوانة أرجوان قد تکاثفَ عليها الندي و أصابها ألم الهوي؛

او، مانند بابونه‏اي ارغواني بود که شبنم به رويش نشسته و رنج نسيم بدو رسيده باشد.

لونُهُ لونٌ عربيٌّ؛

رنگش، رنگ عربي است.

أبيض مشرب حمرة؛

سفيدي متمايل به سرخي.

بوجهه سمرة؛

چهره‏اش کمي گندم گون است.

به سمرة و کان لونه الذهب؛

کمي گندم گون، و رنگ‏اش طلايي است.

أسمر يميل إلي الصفرة ماهو؛

گندم گوني مايل به زردي که زرد نبود.

أسمر اللون يعتاده مع سمرته صفرة من سهر الليل؛

گندم رنگي که در اثر شب زنده داري، کمي زرد شده است.

نقل‏هاي موجود در موضوع رنگ چهره‏ي حضرت ولي عصر، عجل الله تعالي فرجه، دو دسته است: دسته‏ي نخست، نورانيّت و درخشش و خالص و زيبا بودن رنگ چهره‏ي امام را بيان مي‏کند، و دسته‏ي دوم، خود رنگ را.

أرجوان، همان ارغوان را گويند که رنگي «آتش گون» دارد.

رنگ آتش گون، يعني، در لطافت و سفيدي، مانند گل بابونه است، امّا نه سفيد خالص، بلکه سفيدي ارغواني و آتش گون. و شايد به ياد همين رنگ زيبا است که حافظ گويد:

 

حاجت مطرب و مي‏نيست، تو بُرقَع بگشا 

که به رقص آوردم آتش رويت چو سپند

 

 

مدارک و اسناد روایات به دلیل حجم زیاد بیان نشده ولی نزد مدیر وبلاگ موجود هستند

غلام أبيض حسن الوجه؛

نوجواني سفيد و زيباروي.

شابٌّ... حسن الوجه؛

جواني... زيباروي.

شابٌ صبيحُ الوجه؛

جواني گشاده روي.

شاب حسن الوجه طيّبُ الرائحة هَيُوبٌ و مع هيبتِهِ متقرّب إلي الناس؛

جواني زيباروي، خوش بوي و با هيبت که با وجود هيبت‏اش، رابطه‏ي نزديکي با مردم دارد.

شاب من أحسن الناس وجهاً و أطيبهم رائحةً؛

جواني از زيباروي‏ترين مردم و خوش بوي‏ترين آنان.

من أحسن الناس هيئةً؛

از خوش قيافه‏ترين مردم.

لَم أر وجهاً أحسن من وجهِه؛

چهره‏اي زيباتر از روي ايشان نديدم.

لَم أرَ أحسن منه وجهاً ولا أعظم منه هيبةً ولاأجلّ قدراً حتّي کنا لانشبع من نظره لهيبته؛

چهره‏اي زيباتر از روي ايشان نديدم و نه هيبتي بالاتر از هيبت ايشان و نه منزلتي برتر از ايشان، حتّي به خاطر هيبت‏شان از ديدن‏اش سير نمي‏شديم.

لم أرَ قطّ في حُسنِ صورتِهِ؛

هرگز کسي را به زيبارويي ايشان نديدم.

فَتًي کأنّه فلقة قمر؛

جواني مانند پاره‏ي ماه.

کأنّه قطع قمر؛

مثل اين که او قطعه‏اي از ماه است.

کأنَّ وجهَهُ القمر ليلة البدر؛

چهره‏اش مانند ماه شب چهاردهم است.

وجهه يُضي‏ءُ کأنّه القمر ليلة البدر؛

چهره‏اش مانند قرص کامل ماه مي‏درخشد.

وجهُهُ مثلُ فلقة قمر لابالخرق ولا بالبرق؛

صورت‏اش چون پاره‏ي ماه است، نه کُند بود و نه عجول.

وجهه بين أصبحة الأقاليم کالقمر المضي‏ء بين الکواکب الدّرّية؛

چهره‏اش ميان گشاده رويان عالم مانند ماه نوراني در بين ستاره‏گان درخشان است.

کأنَّ وجهَه کوکبٌ دريٌّ؛

چهره‏اش مانند ستاره‏اي درخشان است.

الفتي کأنّه بدر يلوح في الظلام؛

جوان، مانند قرص کامل ماه که در شب تاريک مي‏درخشد.

غلاماً يشبه المشتري في الحسن والجمال؛

نوجواني است که در زيبايي و جمال، شبيه مشتري است.

کغصنِ بانٍ أو قضيب ريحان؛

مانند شاخه‏ي بيدمشک يا شاخه‏ي ريحان.

ابن الأرواع؛

از تبار نکورويان.

يعلو نور وجهه سواد شعر لحيته و رأسه؛

نور رخسارش بر سياهي موي صورت و سرش غلبه دارد.

له سمتٌ ما رأتِ العيونُ أقصد منه ولا أعرف حسناً و سکينةً و حياءاً؛

وقاري دارد که موزون‏تر از آن را چشم‏ها نديده است و زيباتر و دل آرام‏تر و با حياتر از ايشان نمي‏شناسد.

نقيٌّ الثياب... علي هيئة الشرفاء؛

پاک جامه... مانند بزرگان.

سمح سخيّ تقيّ نقيّ؛

اهل احسان و سخاوت و تقوا و پاکيزگي است.

طاووس أهل الجنّة؛

طاووس اهل بهشت است.

بيش‏تر روايات و ملاقات‏هاي نقل شده، در باره‏ي وصف حضرت، عجل الله تعالي فرجه، اختصاص به بيان زيبايي و حُسنِ چشم نوازِ ايشان دارد. هم ائمه‏عليهم السلام و هم کساني که سعادت تشرّف به محضر گل نرگس را داشته‏اند، قبل از هر وصفي، ذکر زيبايي ايشان را کرده‏اند:

 

اگرچه حُسْنْ فروشان، به جلوه آمده‏اند 

کسي به حُسن و ملاحت، به يار ما نرسد

 

هزار نقش بر آيد ز کلک صنع و يکي‏ 

به دل پذيري نقش نگار ما نرسد

 

جواني و روي زيبا، از مشخّصات بارز حضرت حجت، ارواح مَنْ سواه فداه، است. فعلاً، در اين جا، غرض، بيانِ زيبايي ايشان است.

حُسني که راوي مي‏گويد: «ما، از ديدن‏اش سير نمي‏شويم.»، علاوه بر زيبايي، نکته‏ي قابل توجّه، هيبت و عظمت و وقار ايشان در اوج آن زيبايي است و بوي خوش حضرت که راوي، از آن، به دل نشين‏ترين رايحه‏ها ياد مي‏کند.

درباره‏ي امام نيز شايع‏ترين تشبيه، تشبيه رخ زيباي ايشان به ماه کامل شب چهارده است، بلکه به تعبير امير بيان، حضرت علي بن ابي طالب‏عليه السلام، «زيبارويان عالم، در مقابل حضرت، چون ستاره‏هاي درخشان در مقابل ماه نوراني‏اند» که طبيعتاً، جلوه‏اي نخواهند داشت.

در بعضي از تعبيرها «فلقة قمر» آمده است. اين تعبير، به معناي «پاره‏ي ماه» است. در روايتي، بعد از اين تعبير آمده است: «لابالخرق و لابالنزق». «خرق»، به معناي ناتواني و سستي و کم تحرّکي است و «نزق» - که بحار از کمال الدين نقل مي‏کند يا «برق» که در متن کمال الدين است، به معناي «عجله در کارها و سبک‏سري» است؛ يعني، راوي مي‏گويد، حضرت، نه سست و کم تحرّک است و نه عجول و ناآرام، بلکه وقار خاصي دارد که بر زيبايي‏اش مي‏افزايد.

عرب، در ميان ستارگان، ستاره‏اي را که بزرگ و پرنور و درخشان باشد، «دّرّي» مي‏نامد. در مورد حضرت، وارد شده که «ستاره‏اي درّي» است که نشان دهنده‏ي درخشش ويژه‏ي چهره‏ي حضرت است.

سيّاره‏ي مشتري که بزرگ‏ترين سيّاره‏ي منظومه‏ي شمسي و درخشان‏ترين آن‏ها بعد از زهره است، به نام «سعد اکبر» مشهور است و نماد و سمبل نکويي و يمن و برکت است. تشبيه نکورويان به مشتري، تشبيهي زيبا است.

 

او، سمن سينه و نوشين لب و شيرين سخن است‏ 

مشتري عارض و خورشيد رخ و زهره لقاست‏

 

سعد بن عبدالله نيز که اهل قم است، به محض زيارت دلدار دل آرام، ايشان را به مشتري تشبيه مي‏کند. جا دارد بگوييم:

 

مشتري رويي و هر دل، مشتري، روي ترا 

مشتري رخسارگان را کم نباشد مشتري‏

 

«بان» به معناي «درخت بيدمشک» است و علاوه بر بوي خوش، چون درختي باريک و خوش نما است، شعرا قد «محبوب» را بدان تشبيه مي‏کنند. «کغصن بان»، يعني، چون شاخه‏ي بيدمشک، قامت‏اش دل نواز است.

«ريحان»، به تمام گياهان معطّر اطلاق مي‏شود. علاوه بر آن، اسم گياهي خوش بو است که علاوه بر بوي خوش، لطافت و رنگ زيبايي هم دارد. در تشبيه چهره‏ي مبارک ايشان به شاخه‏ي ريحان، علاوه بر بوي خوش، لطافت و طراوت، نقش اصلي را دارد.

در اين مورد، در بخش «رنگ رخسار مبارک شان» هم تعبيرات زيبايي وارد شده که خواهد آمد.

«غرّه» سفيدي پيشاني را گويند. راوي مي‏گويد: به قدري پيشاني مبارک امام مي‏درخشيد، گويا که ستاره‏اي پر نور است.

«أرواع» جمع «أروع» است. و «أروع»، کسي را گويند که داراي قامت و نورانيّت و فضلي است که بيننده از زيبايي او شگفت زده گردد. امام باقرعليه السلام مي‏فرمايد، امام زمان، عجل الله تعالي فرجه، از تبار نکورويان است. اهوازي، وقتي بعد از تشرّف، امام را وصف مي‏کند، مي‏گويد: «أروع و زيبا بود، مانند شاخه‏ي بيدمشک.».

در درخشندگي روي مبارک حضرت، نقل شده که نور جمال ايشان، بر سياهي مويش، غلبه دارد.

«سَمت» حالت کسي را گويند که داراي آرامش و وقار و حسن سيره و روش است، همراه استقامت منظر و هيئت.

راوي مي‏گويد: من «سَمتي» را در حضرت مشاهده کردم که متعادل‏تر از آن را هيچ چشمي نديده است و زيبا و با وقارتر از آن را نمي‏شناسد.

در تعبيري آمده: «لباسي نظيف بر تن داشت و شرافت و بزرگواري، از قيافه‏اش نمايان بود.» در تعبيري ديگر آمده: «احسان و سخاوت و پرهيز و پاکيزگي، از جمال‏اش نمايان بود.» نيز آورده‏اند که حضرت، نه تنها زيباروي اين دنيا است، بلکه جمال و زيبايي اهل بهشت هم براي حضرت است.

 

آيينه‏اي طلب کن تا روي خود ببيني‏ 

وزحُسنِ خود بماند انگشت در دهانت‏

 

رُخت، سراي عقلم، تاراج عشق کردي‏ 

اي رند، آشکارا، مي‏بينم از نهانت‏

 

مدارک و اسناد روایات به دلیل حجم زیاد بیان نشده ولی نزد مدیر وبلاگ موجود هستند

 

آسارَه

ستاره

 

 

بال و پَرِمو اِشکسَ ، هوا پِرِسِ ناریم

 

دَسِ هنا رسی نی ، دل پریشون و زاریم

 

 

بال و پرمان شکسته و هوای پریدن نداریم/ دست فریادرسی نیست پریشان دل و گریانیم

 

آساریای شهرِمو شویا اَسِر می بارَه

 

منتظرن که یه شویی روشِ بووَن دُوارَه

 

 

ستاره های شهرمان اشک می ریزند / و منتظرند که شبی روشن و نورانی شوند

 

جور علی دِ مین چاه صدای آقا میا

 

جور حسین داره مووَ هل ناصراً ینصُرنا

 

 

مانند حضرت علی (ع) صدای امام زمان ( عج ) از چاه می آید / و مانند امام حسین (ع) صدای " کیست مرا یاری کند " به گوش می رسد

 

دِ شهرِمو قِدَم زیی رتی دِ جِفت ایما

 

عیو دِ تو نی که نیدیمیت چشمو کِردَ خطا

 

 

از شهر ما و از کنار ما گذشتی / ولی ما تو را ندیدیم و این عیب تو نیست بلکه چشم های ما گناهکار هستند

 

هفتیامو که می گذرن میکَن غمینِ تازَه

 

ایوارَه جُمعیامُنم همیشَه پر دِ  رازَه

 

 

هر هفته ای که می گذرد غم های ما تازه می شوند / و غروب های جمعه پر از راز است همیشه

 

ایی جُمَه رَت چَش انتظار جُمَه بعدی هیسیم

 

غریویمُ بی تو آقا ، بی تو همَه بی کَسیم

 

 

این جمعه هم رفت و ما در انتظار جمعه بعدی هستیم / ای امام زمان ( عج ) ما بدون تو غریب و بیکس هستیم

 

دِ جمعِ شیعیانِتَم می شینی وا غریوی

 

تو آسِمونیُّ ایما گناکارِ زِمینی

 

 

ای امام در جمع شیعیانت هم غریبی / زیرا تو مردی آسمانی هستی و ما گناهکارانی زمینی می باشیم

 

دِل خینیمُ دُنیم که تو دِ ایما دِل خیتِری

 

خدا بَکَ ظهورِتِ بینیم هَمَه زیتِری

 

 

دل هایمان خون است اما می دانیم که دل تو بیشتر خون است / خدا کند که هر چه زودتر ظهورت را ببینیم

 

 

شاعر : محمدایرانی ( آریا )

البته سرزمین مقدس اسلامي فلسطین بیش از سی سال پیش از آن در اشغال دولت استعمارگر انگلیس بود و این دولت طی این سی سال زمینه اشغال فلسطین از سوی صهیونیست‌ها را با آوردن یهودیان از اقصی نقاط دنیا به آنجا فراهم ساخت.

 

طبق اعلام مسئولان رژیم صهیونیستی، این رژیم در نظر دارد به مناسبت شصتمین سال اشغال فلسطین و تشکیل دولت صهیونیستی، جشنواره‌ای در کلیه مناطق صهیونیست نشین فلسطین با دعوت از برخی شخصیت‌های سیاسی جهان برگزار نمایند و نمایندگی های این رژیم در کشورهای مختلف جهان نیز به همین مناسبت برنامه‌هایی را در نظر گرفته‌اند. از جمله شخصیت‌هایی که در این مراسم دعوت شده و اعلام آمادگی کرده‌اند افرادی چون بیل کلینتون و جورج بوش (رؤسای جمهور سابق و فعلی آمریکا) و برخی رؤسای کشورهای غربی و عربی است. حتی مبارک رئیس جمهور عربی مصر پیشنهاد برگزاری یک نشست ویژه در زمان برگزاری این جشنواره در «شرم الشیخ» با حضور بوش، اولمرت، محمود عباس و عبدا... دوم را داده است.

 

جدای از اینکه حضور مقامات کشورهای عربی و اسلامی در این مراسم دوری و خیانت به آرمان‌های ملت فلسطین که به واقع همان آرمان‌های امت عربی و اسلامی است و این مقامات باید در نزد مردم خویش پاسخگوی این عمل غیر اسلامی و غیر ملی خود که به واقع خیانت به ملت خود است باشند، برگزاری این جشنواره توسط صهیونیست‌ها از ابعاد مختلف قابل تأمل است.

 

واقعیت آن است که اسرائیل پس از شصت سال از هنگام تأسیس که با اشغال توام با خشونت نظامی سرزمین فلسطین بوده است، در سراشیبی قرار گرفته و به سمت فروپاشی حرکت می‌کند و صدای لرزیدن ستون‌های این کاخ بلند و امن ادعایی صهیونیست‌ها هر روز شدیدتر و بلندتر از پیش شنیده می‌شود. تحلیلگران موارد زیر را به عنوان نشانه‌های این فروپاشی ذکر کرده‌اند:

 

1- احساس نا امنی و عدم اطمینان سراسر فلسطین اشغالی و صهیونیست‌ها را فرا گرفته و هر روز بر شدت و دامنه این احساس افزوده می‌شود و این موضوع را آشکارا در سخنان مسئولان صهیونیستی و برنامه‌های آنان می‌توان مشاهده کرد. در این راستا می‌توان به سخنان ایهود باراک وزیر جنگ اسرائیل در رادیو تل آویو اشاره کرد که گفت: جبهه شمالی برای اسرائیل از حساسیت خاصی برخوردار است و ما درصدد ایجاد بحران نظامی در آنجا نیستیم. همچنین هراس صهیونیست‌ها از حمله به هواپیماهای این رژیم که روزنامه یدیعوت آحارونت به آن اشاره کرده است یا کابوس دائمی صهیونیست‌ها از حمله سوریه و یا حزب ا... به اسرائیل که ایهود باراک این هراس را باتوصیه به سوریه و حزب ا... برای عدم حمله به اسرائیل نشان داده است.

 

2- شدت و فراگیری مقاومت فلسطینی علیه اقدام خشونت بار صهیونیست‌ها و به کارگیری ابزار و شیوه‌های جدید مقاومت از سوی فلسطینی‌ها و ناتوانی ارتش در مهار و خاموش کردن قیام ضد صهیونیستی مردم فلسطین علی رغم پیگیری و شدت حملات صهیونیست‌ها به فلسطینیان با همه توان نظامی، حقیقتاً صهیونیست‌ها را سرخورده و مأیوس ساخته است.

 

3- ورود گسترده جوانان فلسطینی (اعم از زن و مرد) به صحنه مبارزات ضد اشغالگری که حاکی از تداوم و گسترش این مبارزات در آینده است. هدف قرار دادن کودکان و نوجوانان توسط صهیونیست‌ها نیز حاکی از این نگرانی آنان است. همچنین شهادت کودکان و نوجوانان فلسطینی خود موج مخالفت‌های ضد صهیونیستی را در سراسر جهان و حتی در میان صهیونیست‌ها دامن زده است.

 

4- افزایش مخالفت‌های ضد صهیونیستی در منطقه با توجه به موج بیداری اسلامی که عقبه حمایتی اسرائیل در منطقه را که دولت‌های عربی و اسلامی باشند، سخت به چالش کشیده است.

 

5- کم رنگ شدن و از بین رفتن هراس از اسرائیل و درمیان گروه‌های مقاومت منطقه‌ای و کشورهای منطقه و پیدا شدن و افزایش این احساس که اسرائیل را می‌توان به راحتی در جنگ‌ها شکست داد که این خود مانع مهمی در پیشبرد سیاست‌ها و برنامه‌های این رژیم در منطقه است.

 

6- افزایش مخالفت‌های ضد اسرائیلی و از دیگر سو افزایش حمایت‌ها از ملت فلسطین در سطح بین‌المللی علی رغم افزایش موج حمایت‌های دیپلماسی و رسانه‌ای در کشورهای غربی از این رژیم، مشکل جدی دیگر صهیونیست‌های اشغالگر است.

 

7- توجه کشورهای عربی و اسلامی به ظرفیت‌های قدرت خویش در منطقه و اولویت دادن به منافع مشترک اسلامی به دلیل احساس خطری که پیوسته از سوی رژیم صهیونیستی مطرح است. این امر افزایش همکاری‌های مشترک کشورهای اسلامی در موضوعات مختلف را به دنبال داشته است.

 

8- کاهش ورود گروه‌های یهودی از دیگر نقاط جهان به فلسطین مشکل بنیادی اسرائیل به شمار می‌رود. زیرا موجودیت این رژیم براساس ورود و اسکان یهودیان تعریف شده است که اینک این اساس در حال فرو ریختن است.

 

9- پیدا شدن شکاف در میان صهیونیست‌ها که هر روز بر عمق این شکاف و شقاق افزوده می‌شود از جمله اختلاف میان ارتش و دولت و عدم اعتماد به ارتش در حفظ امنیت نزد صهیونیست‌ها و همچنین عدم اعتماد مردم به مسئولان و احزاب سیاسی از نشانه‌های این شکاف است.

 

10- دور شدن صهیونیست‌ها از آرمان‌های اولیه رژیم صهیونیستی و اهمیت دادن به منافع شخصی نزد آنان که این امر موجب پدیدار شدن موج گسترده فسادهای مالی و اخلاقی در نزد صهیونیست‌ها و به ویژه مسئولان دولتی گشته است.

 

11- اسرائیل پس از شصت سال هنوز نتوانسته هویت ملی را برای صهیونیست‌ها تعریف کند و این امر خود نوعی عدم علاقه به برنامه‌های احزاب و مسئولان را در نزد مردم گرد آمده از اقصی نقاط دنیا به وجود آورده است و گروه‌های مردم پیش از آنکه برای خود هویت اسرائیلی و یا حتی یهودی قائل باشند و به هویت ملی کشوری که از آنجا آمده‌اند اهمیت می‌دهند. پیدا شدن احزاب مختلفی مانند روسی تبارها، مجاری‌ها و غیره به واسطه فقدان هویت ملی در جامعه است.

 

12- پیدا شدن فاصله‌های طبقاتی در میان صهیونیست‌ها حاکی از تقسیم نادرست منابع و وجود تبعیض شدید در رژیم صهیونیستی است. این مسأله خود موج‌های اعتراض را برانگیخته است.

 

13- به چالش کشیده شدن ادعای پاکی نژاد یهود از طریق جذب یهودیان جدید از کشورهای اتیوپی، هند، مراکش، چین و ... و طرح ادعاهایی که اینها از اسباط گم شده بنی اسرائیل هستند و اینک پس از قرن‌ها پیدا شده اند و وارد کردن آنها به فلسطین اشغالی تا بحران کاهش جمعیت، که ناشی از عدم استقبال یهودیان اروپا و آمریکا و افزایش خروج یهودیان از فلسطین است، جبران سازند که البته این عدم استقبال برای ورود به فلسطین و افزایش خروج به دلیل افزایش مبارزات فلسطینیان و احساس فراگیر نا امنی گسترده در این سرزمین است.

 

14- شدت‌گیری و دامن گستری موج مخالفت‌های سازمان یافته یهودیان جهان با تفکر صهیونیسم و تشکیل حکومت اسرائیل در فلسطین که با مبانی دینی یهود ناسازگار است، به یک مشکل اساسی برای اسرائیل تبدیل شده است.

 

15- ظهور جریانی درمیان نسل جدید صهیونیست‌ها که با خشونت اسرائیلی به شدت مختلف هستند و به انحاء گوناگون با سیاست‌ها و برنامه‌های دولت مخالفت می‌کنند و منادی همزیستی با فلسطینیان به عنوان به شهروند با حقوق مساوی هستند. فرار از خدمت در ارتش که اخیراً افزایش پیدا کرده و یا آتش زدن پرچم اسرائیل توسط جمعی از نظامیان نمونه بارزی از پیدایش جریان ضد دولتی در میان نسل جوان یهودی در اسرائیل است.

 

علاوه بر این از آنجائیکه مقاومت فلسطینی و لبنانی در مقابل تهاجم توسعه طلبانه اسرائیل، نقاط ضعف اسرائیل و آمریکا را در منطقه آشکار کرده اند، این رژیم تلاش دارد با برگزاری این جشنواره در کنار خرید تجهیزات جدید نظامی از غرب و به ویژه آمریکا و انجام مانورهای نظامی و بعضاً نقض حریم هوایی همسایگان خود و تهدید همسایگان و برخی کشورهای منطقه، بر نقاط ضعف و چالش‌های موجود در درون خود سرپوش نهاده و خود را همچنیان به عنوان یک قدرت مقتدر منطقه‌ای مطرح سازد. حال آنکه شکست چند مرحله‌ای این رژیم تنها در برابر جریان مقاومت در لبنان نشان داد که این رژیم و حامی اصلی آن یعنی دولت آمریکا چقدر شکننده هستند و اگر دولت‌های اسلامی خوب سازماندهی شوند به راحتی نه تنها دشمن را از دستیابی به اهداف خود در تهاجم ناکام می‌گذارند بلکه می‌توانند شکست سنگینی را بر آن تحمیل سازند. عقب نشیتی نیروهای اشغالگر از لبنان دو مرحله 1- مرحله اول پس اشغال آن از سال 1982 با ضربات سنگین شهادت طلبانه مبارزان لبنانی علیه مراکز اشغالگران غربی و صهیونیستی 2- و در مرحله دوم فرار صهیونیست‌ها در سال 2000 از جنوب لبنان است و شکست بزرگ آن در نبرد وعده صادق یا جنگ 33 روزه در سال 1385 را می‌توان شکست 3 مرحله‌ای اسرائیل از مقاومت لبنانی دانست.

 

همچنین فرار از غزه پس از 38 سال اشغال آن و مقاومت گسترده فلسطینیان در مناطق اشغالی و به ویژه در باریکه غزه علی رغم محاصره شدید آن، همه حاکی از قدرت جریان مقاومت و ناتوانی و ضعف اشغالگران است.

 

مسئولان رژیم صهیونیستی همانطور که بسیاری از اندیشمندان و سیاسیون یهودی جهان و رژیم صهیونیستی اعلام کرده‌اند به خوبی می‌دانند که از این گونه اقدامات نتیجه‌ای برای ماندگاری اسرائیل حاصل نمی‌شود و این رژیم در سراشیبی سقوط قرار گرفته است و هیچ چیزی نمی‌تواند آن را نجات دهد مگر تسلیم شدن در برابر حق و عدالت و واگذاری حاکمیت این سرزمین به صاحبان اصلی آن. افزون بر موارد ذکر شده به نظر می رسد مهمترین دلیل دعوت این رژیم از سران کشورهای جهان برای شرکت در مراسم شصتمین سال اشغال فلسطین رسمیت بخشیدن به الحاق شهر بیت المقدس است.بنابراین جهان اسلام بویژه ملتهای مسلمان می بایست از همه ظرفیتهای موجود برای صیانت از قبله اول خویش که تاکید صریح قران و پیامبر گرامی اسلام(ص) است، بهره برداری کنند و اجازه ندهند این توطئه خطرناک عملیاتی شود.

 

آنان نیک می‌دانند که این اقدامات تنها می‌تواند این فروپاشی را به تأخیر اندازد که این وعده الهی و مکرر شده در تاریخ بشریت است.

 

منبع: قدسنا

 

در مورد " بسم رب المهدی " باید گفت که این را برخی مصداق کفر به خدا و برخی دیگر برابر با کوچک شمردن خدا می دانند در حالی که باید گفت هیچ کدام از این افکار صحیح نبوده و ما در این مطلب به وسیله دعای عهد و همچنین با مدد گرفتن از قرآن مجید ثابت خواهیم کرد که " بسم رب المهدی " حرفی کفرآمیز و شرک انگیز نیست بلکه باید گفت نشانه علاقه به آن فرد یا گروه است از این حیث می توان به جملاتی دیگر مثل : بسم رب الحسین – بسم رب الشهدا و ... اشاره کرد .

در دعای عهد ( که از طرف امام جعفر صادق ( ع ) به دست ما رسیده است ) می خوانیم :

رب النور العظیم و رب الکرسی الرفیع و رب البحر المسجور و .... و رب الظل و الحرور و ... و رب الملائکه المقربین ....

آیا این ها که در دعای عهد به آن ها اشاره شده است مصداق کفر بوده و یا شرک است ؟؟

خیر . بلکه نشان دهنده بزرگ بودن این هاست یعنی ما خدا را کوچک نکرده ایم بلکه این اسامی و اشخاص را ( به دلیل تقرب به خدا ) بزرگ کرده ایم .

در قرآن کریم نیز می خوانیم :

زمانی که ساحران معجزه حضرت موسی را می بینند ایمان می آورند و می گویند ایمان آوردیم به خداوند عالمیان و خداوند موسی و هارون

* رب الموسی و هارون { آیه 122 سوره اعراف }  

 

پس نه از نظر ائمه و نه از نظر قرآن بسم رب المهدی اشتباه نیست بلکه نشان دهنده بالا بودن مقام معنوی آن فرد است .

باید توجه داشت زمانی که کسی به اسلام هم ایمان می آورد می گفت به خداوند محمد ( ص )  ایمان آوردم . یعنی خداوندی را قبول دارم که حضرت محمد قبول دارد ( چون پیامبر و ائمه و گروه صالحین بهتر و بیشتر از ما خداوند را شناخته اند )

میلاد عمه سادات

زینب کبری

عقیله عرب ، اسوه صبر و استقامت

بر امام زمان

و

شیعیان جهان

 مبارک

سلمان فارسي مي گويد: آمدم خدمت حضرت اميرالمؤ منين عليه السّلام عرض کردم قائم از فرزندان شما کي قيام مي کند؟ آن حضرت آهي کشيده، فرمودند:
لايظهر القائم حتي يکون امور الصبيان و يضيع حقوق الرحمن و يتغني بالقرآن فاذا قتلت ملوک بني العباس اولي العمي و الالتباس اصحاب الرمي عن الاقواس بوجوه کالتراس و خربت البصرة هناک يقوم القائم من ولد الحسين عليه السّلام.
قائم ظاهر نمي شود تا اينکه چند نشانه به وجود آيد:
1. کارها به دست نوجوانان و افراد ناآگاه قرار گيرد.
2. حقوق خداوند رحمان (احکام دين خدا) ضايع گردد.
3. قرآن را با تغني (به غنا) بخوانند.
4. پادشاهان بني عباس که از ديدن حق محروم، و از شناخت آن ناتوانند، به دست تيراندازان و کمانداراني کشته شوند، که صورتهايشان همانند سپر مي باشد (منظور مغولها هستند که در نهج البلاغه - خطبه 128 - از آنها «المجان المطرقة» يعني: سپرهاي چکش خورده، تعبير شده است).
5. بصره خراب گردد.
در اين موقع قائم ما از فرزندان امام حسين عليه السّلام قيام مي کند.
از امام اميرالمؤ منين و نيز از حضرت صادق و حضرت باقر عليهم السلام نقل شده است که فرموده اند:
و يحا للطالقان فان لله فيها کنوزا ليست من ذهب ولا فضة ولکن بها رجال عرفواالله حق معرفته و هم انصار المهدي في آخر الزمان.
خوشا به حال مردم طالقان که در اجتماع و منطقه آنان براي خداوند متعال گنجهايي است که از طلا و نقره نيست، اما مرداني هستند که به درستي خداوند را شناخته اند و اينان از ياوران حضرت مهدي روحي له الفداء در آخر الزمان هستند (به راستي خوشا به حال آنها).
حضرت امام امير المومنين و وسايل نقليه
زمان حکومت حضرت مهدي (ع)
امام امير المومنين (ع) درباره وسايل نقليه دوران جهانگيري حضرت بقيه الله روحي له لفدا چنين مي فرمايد:
«ثم يامر المهدي بالنشاء مراکب يبني اربعمائه سفينه في ساحل عکا و يوافي المهدي طرطوس فيفتحها و يتقدم الي انطاکيه فيفتحها و يهاجم القسطنطنيه فيفتحها و يتوجه الي بلاد الروم فيفتح روميه مع اصحابه.»
آنگاه حضرت مهدي (ع) امر مي فرمايند مرکبهاي سواري بسازند و در کرانه عکا چهار صد کشتي ساخته مي شود و به طرف طرطوس به حرکت در مي آيند و آنجا را فتح مي کند و از طرطوس به سمت انطاکيه مي رود، آنجا را هم فتح مي کند و از انطاکيه به طرف قسطنطنيه هجوم مي آورد، آن سرزمين را هم فتح مي کند و به جانب بلاد روم (کشورهاي غربي) حرکت مي کند و همه آن کشورها را مسخر مي نمايد (اللهم عجل فرجه).

مطابق نقل خلاصة البلدان از کتاب مونس الحزين شيخ صدوق، امير مؤمنان عليه السلام از مسجد مقدّس جمکران سخن گفته است.
محمّد بن محمّد بن هاشم حسيني رضوي قمي، به تقاضاي مولي محمّد صالح قمّي، به سال 1179 هجري، در باره‏ي فضيلت شهر قم و تاريخچه‏ي تأسيس مسجد مقدّس جمکران، کتاب ارزش‏مندي تأليف و آن را خلاصة البلدان نام نهاده است.
شيخ آقا بزرگ تهراني، اين کتاب را مشاهده کرده و گزارش آن را در الذريعه آورده است.
مرحوم کاتوزيان، اين کتاب را در اختيار داشته، فرازهايي از اين کتاب را در کتاب أنوار المشعشعين آورده است.
وي، در اين رابطه، حديثي از امير مؤمنان عليه السلام آورده، که فرازهايي از آن را در اين جا مي‏آوريم و علاقه‏مندان به تفصيل بيش‏تر را به کتاب انوار المشعشعين رهنمون مي‏شويم. او مي‏گويد:
در کتاب خلاصة البدان از کتاب مونس الحزين - از تصنيفات شيخ صدوق - با سند صحيح و معتبر، از امير مؤمنان عليه السلام روايت کرده که خطاب به حذيفه فرمود: «اي پسر يماني! در اوّل ظهور، خروج نمايد قائم آل محمّد عليه السلام از شهري که آن را قم گويند و مردم را دعوت به حق مي‏کند، همه‏ي خلائق از شرق و غرب، به آن شهر روي آورند و اسلام، تازه شود...
اي پسر يماني! اين زمين، مقدّس است، از همه‏ي لوث‏ها، پاک است...
عمارت آن، هفت فرسنگ در هشت فرسنگ باشد. رايت وي بر اين کوه سفيد بزنند، به نزد دهي کهن، که در جنب مسجد است، و قصري کهن - که قصر مجوس است - و آن را «جمکران» خوانند. از زير يک مناره‏ي آن مسجد بيرون آيد، نزديک آن جا که آتش‏خانه‏ي گبران بوده...».
از اين حديث شريف، استفاده مي‏شود به طوري که مسجد سهله در دوران ظهور حضرت بقيّة اللَّه، أرواحنا فداه، پايگاه آن حضرت خواهد بود، مسجد مقدّس جمکران نيز در عصر ظهور، جايگاه خاصّي دارد و پايگاه ديگري براي آن حضرت است.
مرحوم کاتوزيان، پس از نقل متن کامل حديث، به شرح و تفسير آن پرداخته، در باره‏ي کوه سفيد و قصر مجوس و ديگر تعبيرهايي که در حديث شريف آمده و ما به جهت اختصار نياورديم، به تفصيل، سخن گفته است.
خوانندگان گرامي، توجّه دارند که احاديث ملاحم، چندان نيازي به تحقيق در سند ندارند؛ زيرا، جز معصومان عليهم السلام که با سرچشمه‏ي وحي مربوط بودند، شخص ديگري نمي‏توانست خبري بگويد که صدها سال بعد تحقّق پيدا کند.
روزي که اميرمؤمنان عليه السلام به حذيفه از مسجد جمکران خبر مي‏داد، در سرزمين حجاز و عراق، کم‏تر کسي نام قم را شنيده بود، لذا مي‏بينيم که در احاديث فراواني، به هنگام بحث از قم، به «در نزديکي ري» تعبير شده تا به اين وسيله، موقعيّت جغرافيايي شهر قم، براي اصحاب ائمّه عليهم السلام روشن گردد.
از اين رهگذر، احتمال نمي‏رود که احدي از مردم حجاز، نام جمکران را به عنوان يکي از دهات قم شنيده باشد.
نکات ريزي که در مورد قصر مجوس و آتش‏خانه‏ي گبران آمده، مطلبي نبود که در حجاز و عراق، کسي از آن آگاه باشد.
به هنگام صدور اين حديث از مولاي متّقيان‏عليه السلام، کسي نمي‏توانست پيش‏بيني کند که در کنار دهِ جمکران، در آينده، مسجدي ساخته خواهد شد و با حضرت بقيّة اللَّه  (عج)  - که آن روز متولّد نشده بود - ارتباط خواهد داشت.
هنگامي که شيخ صدوق، اين حديث را در کتاب مونس الحزين درج مي‏کرد، بدون ترديد، اين مسجد، مناره نداشت.
هنگامي که صاحب خلاصة البلدان، در قرن دوازدهم، اين حديث را از مونس الحزين نقل مي‏کرد، باز هم مسجد مقدّس جمکران، مناره‏اي نداشت؛ زيرا، براي نخستين بار، در سال 1318 هجري، يک مناره در زاويه‏ي جنوب شرقي مسجد ساخته شد.
هنگامي که مرحوم کاتوزيان، اين حديث را در کتاب أنوار المشعشعين مي‏نوشت، مسجد جمکران، فقط يک مناره داشت و تا چند سال پيش نيز به همين منوال بود، ولي در اين حديث آمده است که «از زير يک مناره‏ي آن، مسجد، بيرون آيد».
اين تعبير، صريح است در اين که به هنگام ظهور حضرت بقيّة اللَّه، ارواحنا فداه، مسجد مقدّس جمکران، بيش از يک مناره خواهد داشت، در حالي که به هنگام چاپ کتاب  (1327 هجري)  مسجد، فقط يک مناره داشت.
 

اخلاص و خير خواهي و تقوي: «انّ اللّه قنعنا بعوائد احسانه و فوائد امتنانه، وصان انفسنا عن معاونة الاولياء، الاّ عن الاخلاص في النيّة وامحاض النّصيحة والمحافظة علي ما هو أتقي و أبقي و أرفع ذکراً».
«به يقين، خداوند ما را به لطف و احسان مکرّر خويش و به بهره هاي انعام و کرم خود، راضي و خوشنود ساخته، و ما را نيازمند ياري دوستان قرار نداده، مگر آن ياري که از روي اخلاص در نيّت و خيرخواهي محض صورت گيرد و در آن، بر آنچه به تقواي الهي و بقاي نزد خدا و رفعت جايگاه، نزديک تر است، محافظت شود.»
اتحاد و اجتماع دلها: «ولو انّ اشياعنا ـ و فقهم اللّه لطاعته ـ علي اجتماع من القلوب في الوفاء بالعهد عليهم لما تأخّر عنهم اليمن بلقائنا».
«اگر شيعيان ـ که خدا براي اطاعت خود توفيق شان دهد ـ در راه وفاي به پيماني که بر عهده دارند همدل و همراه مي شدند، سعادت ديدار ما براي ايشان به تأخير نمي افتاد.»
پرداخت حقوق الهي: «انّه من اتّقي ربّه من اخوانک في الدّين و اخرج مما عليه الي مستحقيه کان آمناً في الفتنة المبطله».
«همانا هر يک از برادران ديني تو، پرهيزگار باشد و حقوق الهي را که برعهده دارد به مستحقين آن بپردازد ـ به برکت دعا و ياري ما ـ در فتنه هاي باطل کننده و ويرانگر، ايمن و محفوظ خواهد ماند.»
پرهيز از گناه: «فما يحبسنا عنهم الاّ ما يتّصل بنا مما نکرهه ولانؤثره منهم».
«ما را ـ از ديدار و ياري شيعيان مان ـ باز نمي دارد مگر آنچه از کردارهاي ناپسند آنان به ما مي رسد که براي ما ناخوشايند است و توقّع آن را از ايشان نداريم.»

بدون شک پيش از ظهور حضرت مهدي (عليه السلام) علامات و نشانه هايي پديد خواهد آمد که طي روايات زيادي از زمان رسول اللّه (صلي الله عليه وآله وسلم) و اميرالمؤمنين (عليه السلام) تا زمان خود مولا امام زمان (عليه السلام) بر آنها تأکيد مي شده است.
الف ـ برخي از اين نشانه ها مربوط به پديده هاي طبيعي است: همچون بروز طاعون، خشکسالي، کسوف و خسوف در رمضان و برخي ديگر مربوط به پديده هاي اجتماعي مي باشد; مانند بروز جنگهاي متعدّد، خروج سفياني، فساد اجتماعي و دسته اي ديگر پديده هاي غير طبيعي ويژه اي است: چون صيحه آسماني، سرخي آتشگونه اي در آسمان، فرو رفتن لشکري در زمين.
ب ـ برخي از اين نشانه ها اختصاص به زمان خاصي ندارد: و ممکن است سالها بلکه دهها سال قبل از ظهور اتفاق بيفتد. اما برخي ديگر از آنها اختصاص به سال ظهور دارد: چنانکه در روايتي از قول امام صادق (عليه السلام) آمده است: «قبل از قيام قائم (عليه السلام) پنج واقعه اتفاق مي افتد: خروج يماني و قيام سفياني، نداي آسماني، فرو رفتن لشکر در بيداء و کشته شدن نفس زکيّه.»
و در حديثي ديگر فرمود: «ليس بين قائم آل محمد و قتل نفس الزکيّه اِلاّ خمسة عشر ليلة».
«بين ظهور قائم آل محمد (صلي الله عليه وآله وسلم) و کشته شدن نفس زکيّه، بيش از پانزده شب فاصله نيست».
ج ـ بعضي از اين نشانه ها، قطعي و حتمي است و برخي ديگر نشانه هاي غير قطعي به شمار آمده اند که در تعيين اين جهت، بين روايات اين باب، اختلاف وجود دارد.
قابل تذکّر اين که، عليرغم بحث هاي جنجالي و اختلاف آفريني که گاهي بر سر بروز پاره اي نشانه ها و مقدار دلالت آن بر نزديک شدن ظهور خجسته مولا امام زمان (عليه السلام) پيش مي آيد، بايد توجّه داشت که:
اولا: هيچ کس حق ندارد با استناد به نشانه اي خاص که به نظر او يقيناً از علامات ظهور شمرده مي شود، وقتي خاص را براي ظهور حضرت مهدي (عليه السلام) تعيين نمايد; زيرا در آن صورت به تصريح خود مولا، مشمول «کذب الوقّاتون» شده و در هر رتبه علمي و اجتماعي هم که باشد، بايد مورد تکذيب قرار گيرد.
ثانياً: آنچه اهميت دارد حفظ آمادگي مردم براي ظهور امام زمان (عليه السلام) است به گونه اي که هر صبح و شام آمادگي داشته باشند که اگر امر فرج امضاء شد، بتوانند به ياري او قيام کنند و در راه اهداف الهي او از مال و جان و امکانات خويش در گذرند. به عبارت ديگر: حتّي در صورتي که بر فرض، هيچ نشانه اي بر قرب ظهور دلالت نکند، نمي توان غافلانه به زندگي عادي پرداخت و از وظيفه هايي که شيعه و همه مردم نسبت به ساحت مقدس امام زمان (عليه السلام) دارند، غفلت کرد.
ثالثاً: نظام جمهوري اسلامي در ايران بهترين زمينه را براي آزمايش منتظران در کيفيت ياري رساني به امام عصر (عليه السلام) فراهم کرده است، لذا برهمه منتظران حقيقي امام زمان (عليه السلام) است که همه امکانات خويش را در حفظ اين نظام و تضمين بقاي آن، در راستاي احکام و قرآن و ولايت به کار گيرند.
رابعاً: ميزان پايبندي کساني که همواره دم از امام زمان (عليه السلام) مي زنند و بر سر اثبات فلان نشانه ظهور و حکايت فلان ديدار با مولا کتابها مي نويسند، بايد به مقدار فداکاري آنان در هدايت اجتماعي و بر قراري عدالت و مسئوليت پذيري آنان در اين راه، قابل اثبات باشد.

بي گمان خواهد آمد
در صبح يک آدينه!
سوار بر سمند سپيده با رايت آفتاب بر دوش،
تا به اهتزاز درآورد آن را بر بلنداي گنبد گيتي!
او مي آيد
تا با آذرخش ذوالفقارش
سينه شب را بشکافد!
و خورشيد خدا را نمايان سازد!
او مي آيد
زيباتر از هزار نگار و خوبتر از صد هزار بهار!
او مي آيد و از بادهاي خزاني، انتقام همه لاله هاي پرپر را مي گيرد!
همان بهاري که لاله ها به احترام او برخاسته اند
و آن نگاري که، نرگسها نگران مقدم اويند.
شاهدي که شقايقها آينه افروز نگاهش هستند و چشمه ها به دنبال او جاري مي گردند.
و مردي که پيشاپيش مشرق آفتاب بهاريست و بوي خدا از ردايش جاري است.
مردي که بوي سحر، صفاي سپيده، صداقت آينه، مهرباني مهر، لطافت نسيم، نازکي گل، پاکي شبنم، تلاوت رود، غوغاي صبح، ترنم باران، زلالي چشمه ساران، روح توفان، شکوه آسمان، صلابت کوهستان، هيبت آتشفشان، آرامش صحرا، عمق دريا و وسعت هستي با اوست. او خواهد آمد و شهري خواهد ساخت;
به زيبايي بهشت، به وسعت تاريخ در گستره هستي.
شهري خرم، شهري آباد، شهري خالي از بيداد و بهشتي تهي از جور شداد.
شهري مملو از گل و گياه و لبريز از نور و آب، شهري پر از پرنده و شکوفه و شقايق، شهري لبالب از شهد و شور و شيدايي و سرشار از هلهله و شادي.
او خواهد آمد و شهري خواهد ساخت که در رؤيا نمي آيد و در خيال نمي گنجد.
همان شهر آرزوها شهر آينه ها، شهر آبيها، شهر هميشه بهار،
شهري که آفتابش هميشه لبخند مي زند.
شهري که آسمانش سبز است، دريايش سبز است، صحرايش سبز است، و دلهاي مردمش نيز سبز است.
شهري که درختانش سبزند و هيچ گاه رخت عزا نمي پوشند.
شهري که مرغانش، نوحه نمي خوانند، بادها مرثيه نمي سرايند، درياها موسيقي آرامش بخش، پخش مي کنند و ماهيها آواز آزادي سر مي دهند.
شهري که قناريهايش در قفس نمي خوانند، دل گنجشکانش نمي لرزد، قوهايش در خلوت نمي ميرند، پرستوهايش مهاجرت نمي کنند و از سقف ايوانهايش هميشه چلچله مي چکد.
شهري که آسمان هر کجايش يک رنگ است، هواي هر بامش تابستاني است.
در کنار کاخهايش، کوخهايي خراب نشده، چينه هايش کوتاه است و کسي براي ديدن آسمان، کلاهش نمي افتد.
شهري که سنگفرش خيابانهايش، بال فرشتگان است.
از کوچه هايش بوي ياس مي آيد.
در تمام خانه هايش عطر گل محمدي مي وزد.
واز پارکهايش شميم بهشت به مشام مي رسد. شهري که شيطان در آن، پرسه نمي زند، نگاهها مسموم نيست گوشها حرف ناحق را نمي شنوند، زبانها سخن لغو نمي گويند و دهانها گوشت مرده مسلماني را نمي جوند.
شهري که در آن گل را نمي فروشند، مسلمان از مسلمان سود نمي برد کسي از کسي ربا نمي گيرد.
لباسها را مد روز نمي دوزند و زيباييهايش تحميلي نيست!
و کسي زيبايي اش را به رخ ديگران نمي کشد، بر مالش نمي نازد و دنيايش را وسيله فخرفروشي قرار نمي دهد، مردانش دنيا را سه طلاقه کرده اند و مهريه زنانش مهر کربلا و مهر زهراست!
شهري که الگوي زنانش، فاطمه و زينب، سلام الله عليهما، است و اسوه مردانش محمد، صلي الله عليه وآله، و علي، عليه السلام، است و سوژه جوانانش حسن و حسين دو آقاي جوانان بهشت اند.
شهري که در آن، گردن گردنکشان شکسته، زنجير بردگان گسسته، دست شياطين بسته و هر کس در جاي خود نشسته! و کسي راه حق را نبسته!
شهري که ساکنانش شناسنامه ندارند، هر کس به سيمايش شناخته مي گردد و در و ديوارش آينه کاريست.
شهري که در آن همه از حرام متنفرند، چرا که حلاوت حلال را چشيده اند، معروف مشهور است و منکر منفور.
واژه ظلم و ستم از فرهنگش رفته و قاموس قسط به عدالت بين همه تقسيم شده!
شهري که در آن، مسجدها سرد نيست، ميکده عشق گرم است، در خانقاه سماع نيست و در مراسم شادي غفلت نمي رقصد و کسي کف باطل نمي زند.
شهري که در آن ازدحام نيست، ترافيک نيست، تصادف نيست، صداي دلخراش نيست، زندان نيست، داروخانه نيست، بيماري نيست، دعوا نيست، پاسبان نيست، گاوصندوق نيست و شير به همه مي رسد.
شهري که ماهيهاي قزل آلا در تور توريستها حرام نمي شوند.
داس دهقان آشيانه بلدرچين را تهديد نمي کند.
باران از سقف آلاچيق دهقان فقير چکه نمي کند.
و بره و گرگ از يک آبشخور مي خورند.
شهري که شکم مردمش، گورستان حيوانات نيست.
سفره هابا ميوه و سبزي رنگين شده و بر سفره هيچ دلي غم نان نمي ماندواگر غمي باشد،تنهاغم ياراست واندوه ديداردوست.
همه بافراغت بال و آسايش حالي که دارندتنهابه عبادت حق مشغولند و دلهاگرفتاردلدارست. و همه ازباده الست سرمست.
شهري که دنيا به مردمش رو آورده، ولي آنها از دنيا گريزانند.
شهري که سيب زميني در زيرزمينهايش نمي پوسد.
پيازها آفتابي هستند، ميوه ها در سردخانه بي مزه نمي شوند، پرتقال و خرما، خوب و بد نمي شود.
همه مزه خوراکيها را مي دانند و دلي حسرت چيزي را نمي خورد.
شهري که تابلوهايش دروغ نمي گويند و تاب تبليغ شکم و شهوت را ندارند.
صدا و سيمايش آگهي کثرت گرايي و مصرف بيشتر پخش نمي کند و هيبت گودزيلا را نمايش نمي دهد و عکس ابتذال، تصوير خشونت و فيلم فلاکت در آن پيدا نيست.
گند اسراف از زباله هايش به مشام نمي رسد و در مصرف هر چيز اعتدال رعايت مي گردد.
شهري که در آن عملي آلوده به ريا نيست و کسي زهد نمي فروشد و به فسق مباهات نمي کند، گرگي لباس ميش نپوشيده، تمساح اشک نمي ريزد، دست التماس براي نفس به سوي کسي دراز نمي شود و پاي تجاوز به حريم ديگران وارد نمي گردد. شهري که آب در لانه مورچه نمي افتد، کسي ساز خود را نمي زند، آشها شور يا بي نمک نمي شوند، ولايتي بي ولايت نمي ماند، هر کس به اندازه سعي اي که کرده است بهره مند مي گردد، و بوي بهبودي اوضاع شنيده مي شود.
شهري که در آن دل نمي گيرد، حوصله سر نمي رود، آدمهايش کاريکاتوري رشد نکرده اند، نسل کشي نيست، خودکشي نيست، شور و غوغاي زندگي بر پاست.
شهري که بنزها به پيکانها پز نمي دهند، سوارها به پياده ها پوزخند نمي زنند، کاخها جلو آفتاب کوخها را نمي گيرند، چشم و هم چشمي نيست، دنيا چشم کسي را نمي گيرد، ملاکها مدرک نيست، گر چه مدرک کسي کمتر از اجتهاد نيست و ملاکهاي برتري، تقوا و پرهيزکاريست ولي حتي هيچ کس تقوايش را به رخ نمي کشد.
شهري که در آن زمينها بي مرز است، پرچمها يک رنگ است، زندگي زيباست، عطر وحدت از همه جا به مشام مي رسد و جز محارم چيزي خصوصي نيست.
شهري که در آن عقل عقيل نمانده، دلها جوان مي ماند، روي سنگ قبرها ترکيب «جوان ناکام » نقش نبسته. شهري که در آن مزرعه ها لم يزرع نمي ماند، کرتها معطل نشده اند و آبها هدر نمي رود.
شهري که رودهايش خروشان، چشمه هايش جوشان، گاوهايش شيرافشان، درختانش پر بار، کشتزارهايش بي آفت و محصولاتش بابرکت است.
شهري که باران عشق باريده و شبنم شوق بر گلبرگها چکيده و سبزه معرفت روييده، گل يکرنگي جوشيده و آفتاب حق همه جا دميده و همه به آرزوهايشان رسيده اند.
شهري چنان، که در خاطر نگنجد، در خيال نيايد، و به هيچ دلي خطور نکرده که خدا براي بندگان صالحش در چنين شهري چه چشم روشني هايي مهيا کرده.
خدايا! ما مشتاق چنين شهري هستيم، شهري که در آن دولت با کرامت خليفه تو برپاست همان امامي که انبيا به احترام او برخاسته اند. و آن موعود سبزي که وعده ازلي و تخلف ناپذير تو در آن حاکميت دارد، و در دولت دين پناهش اسلام و اهلش را عزت و سربلندي مي بخشي و نفاق و کفر و اهلش را ذليل و خوار مي گرداني، مهربانا از تو مي خواهيم که ما را در آن دولت حقه، اهل دعوت به طاعتت و از پيشوايان راه هدايتت قرار دهي و به واسطه آن امام بزرگوار به ما عزت و کرامت و خير دنيا و آخرت را عطا فرمايي.